<h2>פון תשרי צו א יסוד אין חינוך און אין טאג־טעגליכן לעבן</h2><p>א אידיש קינד הייבט נישט אן לערנען קבלת עול ווען ער ווערט עלטער. פון וויגעלע" אן וואקסט ער אריין אין א לעבן וואס ווערט געפירט לויטן רצון ה'. שבת רירט מען נישט אן מוקצה, פארן עסן מאכט מען א ברכה, מען דאווענט, מען טוט מצוות, און מען היט זיך פון וואס די תורה לאזט נישט.</p><p>אזוי וואקסט אין אים נאטורליך אריין דער ערשטער יסוד פון א איד וואס רופט זיך אין די ספרי היסודב מיט'ן נאמען: כניעה - ביטול; נישט אלעס וואס איך וויל, טו איך; דער רצון

איך בין א נברא...

<h2>פרק א</h2><h3>איידער מען לערנט דעם קינד וואס צו טון, בויט מען אין אים ווער ער איז</h3><h3>דער יסוד וואס שטעלט אלע פרטים אויף זייער פלאץ</h3><p>א קינד לערנט במשך די יארן הונדערטער ידיעות: אמונה, תורה ומצוות, תפילה, בטחון, מידות, יראת שמים און נאך. אבער אונטער די אלע פרטים דארף זיך בויען איין פשוט'ע הכרה, וואס שטעלט דעם מענטש אליין אויף זיין ריכטיגן פלאץ:</p><h3>איך בין א נברא, און דער רבונו של עולם איז דער בורא.</h3><h3>דאס מיינט:</h3><p>איך האב זיך נישט אליין באשאפן. מיין לעבן, מיין גוף, מיי

פרק א איידער מען לערנט דעם קינד וואס צו טון, בויט מען אין אים ווער ער איז

<h2>פרק ב</h2><h3>ראש השנה און יום כיפור: דער יסוד הייבט אן צו ווערן א לעבן</h3><p>ביז אהער האבן מיר געשטעלט דעם יסוד: דער רבונו של עולם איז דער בורא, און איך בין זיין נברא. מיין עצם מציאות, מיינע כוחות און אלעס וואס איך האב, קומען פון אים; און דערפאר האט מיין לעבן א תפקיד - צו דינען דעם בורא מיט די כוחות וואס ער האט מיר געגעבן.</p><p>אבער א יסוד קען בלייבן א שיינע ידיעה. דער עיקר חינוך איז אז דער קינד זאל עס איינזאפן און אנהייבן לעבן דערמיט.</p><p>דא קומט דער מהלך פון די ימים טובים פון תשרי. שט

פרק ב ראש השנה און יום כיפור: דער יסוד הייבט אן צו ווערן א לעבן

<h2>פרק ג</h2><h3>סוכה: דער נברא ווערט ארויסגענומען פון זיין אייגענער קביעות</h3><p>נאך ראש השנה און יום כיפור קומט סוכות און נעמט דעם יסוד פון בורא-נברא אריין אין דער ממשות'דיגער וועלט פונעם מענטש.</p><p>דער ערשטער פלאץ וואו די תורה רירט אן, איז דער מקום אין וועלכן ער לעבט.</p><p>א מענטש בויעט זיך א דירת קבע. דא איז זיין פלאץ, דא זענען זיינע זאכן, דא האט ער זיין סדר, און דא שפירט ער זיין זיכערקייט. מיט די יארן קען דער מקום אליין געבן דעם מענטש א געפיל פון קביעות: דא שטיי איך; דאס איז מיין וועלט

סוכה: דער נברא ווערט ארויסגענומען פון זיין אייגענער קביעות

<p>און נאכדעם וואס סוכות האט גערירט דעם מקום פונעם מענטש, גייט די תורה א טריט נענטער - צום מענטש אליין.</p><h2>די ד' מינים: דער מענטש אליין מיט זיינע כוחות געהערט צום בורא</h2><p>די סוכה האט גערירט די וועלט ארום דעם מענטש. די די מינים נעמען דעם לימוד אריין אין דעם צוזאמשטעל פונעם מענטש אליין.</p><p>סוכות איז א צייט פון שמחה. דווקא ווען דער מענטש פריידט זיך מיט דער ברכה וואס ער האט באקומען, האט דער באשעפער אונז געגעבן די ד' מינים - זאכן וואס זענען אליין משמח - כדי די שמחה זאל אים צוריק דערמאנען פ

פרק ד די ד׳ מינים: דער מענטש אליין מיט זיינע כוחות געהערט צום בורא

<p>אצינד קומט אויס - ביי די ד' מינים האבן מיר שוין געזען א וויכטיגן יסוד.</p><p>סוכות קומט אין א צייט ווען דער מענטש האט אריינגענומען זיין תבואה און פירות, ער זעט פאר זיך די ברכה און די הצלחה, און נאטורליך ווערט זיין הארץ פול מיט שמחה. דווקא אין אזא צייט דארף ער א זכרון, אז די שמחה זאל אים נישט אוועקפירן פונעם בורא, נאר אים צוריקברענגען צו יראת ה' און צו זיין רצון וואס ער איז מחויב אויסצופירן זייענדיג א נברא.</p><p>דערפאר האט די תורה אריינגעשטעלט די ד' מינים אינמיטן דעם שמחה. דער מענטש האלט אין 

פרק ה מצות שמחה: זיך פרייען און געדענקען פון וועמען דאס גוטס קומט

<p>און דווקא נאכדעם וואס סוכות האט אריינגענומען דעם מענטש פון דרויסן ביז אינעווייניג, קען קומען שמיני עצרת און איבערלאזן אים מיטן עצם קשר צווישן דעם נברא און זיין בורא.</p><p>דהיינו, נאך אזויפיל ימים טובים האט דער קינד געהאט אסאך זאכן וואס האבן אים געהאלפן דערהערן דעם זעלבן יסוד.</p><p>דער שופר. דער יום כיפור. די סוכה. די ד' מינים.</p><p>יעדע מצוה האט גענומען דעם מענטש נאך א טריט און געברענגט דעם יסוד אויף טיפערע שטאפלען - אין מחשבה און געפיל, אין גוף און מעשה, אין זיין שטוב און אין זיינע כוחות.

פרק ו שמיני עצרת: ווען אלע כלים גייען אוועק, בלייבט דער קשר

<h2>דער אמת'ער המשך פון תשרי הייבט זיך אן אין חשון</h2><p>און דא ליגט דער חינוך פאר'ן גאנצן יאר<sup>מה</sup>.</p><p>דער אמת'ער מבחן קומט נישט נאר ווען דער שופר בלאזט אדער ווען מען זיצט אין דער סוכה.</p><p>ער קומט ווען עס איז שוין נישט קיין יום טוב.</p><p>ווען דער קינד שטייט אויף א פשוט'ן אינדערפרי. ווען ער דארף גיין אין חדר. ווען א חבר האט אים וויי געטון. ווען ער האט א נסיון. ווען ער האט מצליח געווען. ווען עפעס איז נישט געגאנגען ווי ער האט געוואלט.</p><p>דארט קען ער צוריק טרעפן דעם יסוד וואס חוד

פרק ז ווען דער יסוד קומט אריין אין א פשוטן דינסטאג

<p>דער מחנך האט באקומען א געוואלדיגן תפקיד כלפיו - אבער נישט בעלות אויף זיין גאנצער עתיד.</p><p>דאס לאזט דעם מחנך ארבעטן מיט גאנצן כח - וויסענדיג אז זיין תפקיד איז זיין ארבעט - און גלייכצייטיג וויסן וואו זיין עבודה ענדיגט זיך, און וואו ער דארף זיך פארלאזן אויפ'ן בורא.</p><p>וואס יא, דא קומט אריין דער יסוד פון תפלה, וואס דאס איז א חלק פון די כלים וואס דער בורא האט געגעבן פארן נברא, אויפצובויען שטערקער און טיפער זיין קשר מיט אים ביי יעדע פרט אין לעבן. (וואס פאדערט א שמועס פאר זיך שאכמ"ל).</p><h2>פ

פרק ח באופן כללי וויאזוי בויט מען דעם יסוד אין א קינד?

<h3>מַה לְּךָ הַיָּם כִּי תָנוּס הַיַּרְדֵּן תִּסֹּב לְאָחוֹר. הֶהָרִים תִּרְקְדוּ כְאֵילִים גְּבָעוֹת כִּבְנֵי צֹאן. מִלִּפְנֵי אָדוֹן חוּלִי אָרֶץ מִלִּפְנֵי אֱ-לוֹהַּ יַעֲקֹב. הַהֹפְכִי הַצּוּר אֲגַם מָיִם חַלָּמִישׁ לְמַעְיְנוֹ מָיִם</h3><p><em>(הלל – תהלים קיד ה–ח)</em></p><h4>יראת הקרובים</h4><p>יש להבין, מה שאל ברישא ומה תירץ בסיפא.</p><p>ביאר <strong>ה'אמרי חיים' מויז'ניץ זצ"ל</strong> כי תמה המשורר כיצד יתכן שנהר הירדן הקטן סב לאחוריו בנחת, ואילו הים הגדול ורחב הידיים ברח ונס על נפשו בר

ניצוצי אור ופרפראות יקרות - סוכות

<h2>'אלה הם מועדי'</h2><p>בקריאת יום ראשון של חג הסוכות בפרשת אמור, מתחילים בפסוק (ויקרא כב, כו) 'וידבר ה' וגו', שור או כשב או עז כי יולד'. ולכאורה, הרי רק לאחר שבעה פסוקים מתחילים פסוקי המועדים, ומה הענין להקדים פסוקים אלו. גם רואים אנו בהמשך, כי עוד בטרם מונה התורה את כל המועדים, כבר נאמר בסוף הפסוק (שם כג, ב) 'אלה הם מועדי', ובפשטות המקרא נשמע שכבר נאמרו המועדות ופסוק זה מסיים למנותם, בעוד שבפועל המועדים נמנים להלן.</p><h2>'על כן יהיו דבריך מעטים'</h2><p>כדי להבין, יוקדם ביאור פסוק בספר 'קהלת

עבודת ההלל – תשוקת הלב הגואה

<h2>חדא פלפלתא</h2><h3>עיונים ופלפולים בעניינא דיומא</h3><h3>+חג הסוכות</h3><h1>בחיוב חיבור האתרוג לאגודת הלולב והמסתעף לדין רצון בהכשר אוכלין</h1><p>תמצית מתוך הספר 'חדא פלפלתא' - דברים וירח האיתנים</p><h3>א. חיבור האתרוג לאגודת הלולב</h3><h4>חיבור האתרוג ללולב</h4><p>הוה ליה כמפסיק בין אותיות השם רח"ל חלום הריקאנטי שיש לחבר את האתרוג לאגודת הלולב, ולולא החיבור הלכה פסוקה היא בשולחן ערוך (תרנא, יא) שיש לחבר את האתרוג ללולב בשעת הנטילה ולנענע שניהם יחד. אלא שדין זה מקורו הוא מחלום מופלא שחלם המק

בחיוב חיבור האתרוג לאגודת הלולב

<h3>וְזֹאת הַבְּרָכָה אֲשֶׁר בֵּרַךְ מֹשֶׁה אִישׁ הָאֱ-לֹהִים (דברים לג, א)</h3>
<h4>איש האלוקים</h4>
<p>פירש ה'אור החיים' הקדוש (כאן, ע"פ תנחומא ב) כי 'איש האלוקים' הוא כמו 'איש נעמי' (רות א, ג), שהיה בעלה. כמו כן משה רבינו נחשב כביכול בעל הבית על האלוקים, שהיה בבחינת 'צדיק מושל יראת אלוקים' (שמואל ב' כג, ג). שיכול היה להטות דין שמים לרחמים וחסדים כרצונו (מו"ק טז:).</p>
<h3>מִימִינוֹ אֵשׁ דָּת לָמוֹ (דברים לג, ב)</h3>
<h4>תורה שבכתב ושבעל פה</h4>
<p>מלבד התורה שבכתב, מרומזת כאן גם התורה שבעל פה

ניצוצי אור - וזאת הברכה

<h3>לרקוד עם התורה שנלמד מעתה</h3>
<p>נקטינן מאמר נפלא מאת אא"ז החידושי הרי"מ זצ"ל על מהות השמחה והריקודים ב'שמחת תורה', אשר פעם אחת ראה כיצד יהודי מפציר בכל מאודו בגבאי שיתן גם לו 'הקפה' עם הספר תורה בשמחת תורה. ניגש אליו רבינו החידושי הרי"מ זצ"ל ואמר לו: אל יחר אפך, שכן הרקידה עם ספר התורה ביד – כמוה כשבועה חמורה בנקיטת חפץ, ואם כן מה לך להיכנס לענין חמור זה. כה הניא אותו מרצונו העז לשאת בחיקו ספר תורה בהקפות של שמחת תורה. ובאמת יש להבין ולרדת לעומקם של דיבורים קדושים אלו: 'שבועה' זו האמורה כא

לכל אחד יש חלק בתורה המלמדת לו אורחות חיים

<p>"תּוֹרָה צִוָּה לָנוּ מֹשֶׁה מוֹרָשָׁה קְהִלַּת יַעֲקֹב" (דברים לג, ד).</p><p>'אל תקרי "מורשה" אלא מאורסה' (פסחים מט, ב).</p><p>כתב רבי יחיאל יעקב ווינברג [בעל ה'שרידי אש']: היחס אל התורה אינו רשאי להיות כיחס אל דבר שנתקדש אך בקדושת המסורה והירושה, אלא היחס צריך להיות ראשוני וחדש, יחס מקורי של בחירה מאהבה. לא כיחס של נכד לסבתא, שהוא מכבדה, אמנם, ומעריצה, אבל אינו מניחה להתערב בחייו הפרטיים; אלא כיחס הצעיר לבחירת לבו, שהיא משתפת בחייו!</p><p>(ארזי הלבנון)</p><p>מדוע כתוב 'מורשה' ולא 'ירושה'. פ

Weekly Torah Parsha Insights

Supported by

Shemini Atzeres / Simchas Torah

Living Jewish

Here's my story

התקשרות

שיחת השבוע

The Weekly Farbrengen

The Weekly Farbrengen

Torah Wellsprings

Shabbos Stories

Shabbos Stories

Rabbi Tuvia Bolton

Brooklyn Torah Gazette

Brooklyn Torah Gazette

Parsha Jewels

Cyber Farbrengens

Covenant & Conversation

Publications

Chayus

Living Jewish

One Point

Here's my story

התקשרות

שיחת השבוע

The Weekly Farbrengen

Torah Wellsprings

Shabbos Stories

Ark of Covenant Location Discovered!

Rabbi Tuvia Bolton

L’Chaim

Weekly Torah Parsha Insights

Supported by

Shemini Atzeres / Simchas Torah

Year▼

Language▶

Publication▶

Publication Type▶

Parsha Themes▶

Living Jewish

Here's my story

התקשרות

שיחת השבוע

The Weekly Farbrengen

The Weekly Farbrengen

Torah Wellsprings

Shabbos Stories

Shabbos Stories

Rabbi Tuvia Bolton

Brooklyn Torah Gazette

Brooklyn Torah Gazette

Parsha Jewels

Cyber Farbrengens

Covenant & Conversation

Publications