Skip to content
Project Likkutei Sichos

לקוטי שיחות - מסעי

  • Matos-Massei
  • 5783
  • Yiddish
View printout

מסעי

א. אויף דעם וואס דער פסוק זאגט "אלה מסעי בני ישראל" און אין דערמשך הפרט די אלע ערטער — פרעגט מען: וויבאלד מען רעכנט די ערטער וואו מען האט זיך אפגעשטעלט במשך דער לאנגער נסיעה, איז מען דאך ניט אויסן צו דערמאנען די חלק הנסועה צווישן די חניות, נאר די ערטער וואו מען האט חונה געווען, אפגעשטעלט די נסיעה; האט דאך געדארפט דא שטיין (ניט "אלה מסעי בני", נאר) "אלה חניות בני" — דאס זיינען די ערטער וואס אידן האבן זיך אפגעשטעלט און גערוט?

נאך מער: דעם רוב ועיקר הזמן פון די ארבעים שנה וואס אידן זיינען געווען אין מדבר, זיינען זיי געווען (ניט בנסיעה ממקום למקום, נאר) במצב של חני' במקומות החני' — האט דאך דער פסוק געדארפט מדגיש זיין (ביים דערציילן ווי אידן זיינען אדורך דעם מדבר) די חניות.

לכאורה איז עס פארענטפערט לויט א רש"י פירוש: אויף "בכל מסעיהם" (אין סוף פ' פקודי) טייטשט רש"י "מקום חנייתן אף הוא קרוי מסע". אבער הא גופא דארף האבן א ביאור: מקום החני' ווערט אנגערופן "מסע ווייל לפי שממקום החני' חזרו ונסעו" — לכאורה איז, אדרבה: דער "רוהן" איז דאך דער צוועק, גמר און אפשלוס פון דעם (פריערדיקן) "ויסעו", (כוונת ותכלית הנסיעה איז אנצוקומען צו "מקום החני'") — דארף דער "ויסעו" נכלל ווערן אינעם "ויחנו" — און ניט פארקערט?

אויך: אפילו אויב "מסע" איז אין זיך כולל אויך די חני' פון מסע למסע — איז אבער ניט גלאטיק בנדו"ד: וויבאלד אז דא איז דער עיקר הדגשה אויף די חניות, כנ"ל, דארף מען ניט נוצן דעם ווארט "מסעי" וואס מיינט בעיקר דעם "ויסעו" (ס'איז נאר נאר וואס "מקום חנייתן אף הוא קרוי מסע").

ב. מען קען ענטפערן: דער מכוון פון "ויסעו גו' ויחנו גו'" איז געווען צו אריינקומען אין ארץ ישראל. דער תכלית איז ניט געווען די חניות, נאר דער ווייטערדיקער מסע וואס דערנענטערט צו א"י.

ואותא טעמא ווערט אויך די חניות אנגערופן "מסע", ווייל די חניות זיינען געווען קיין תכלית פאר זיך, נאר בלויז אן אפשטעל אויף צו קענען גיין ווייטער — "ממקום החני' חזרו ונסעו" אין דער ריכטונג פון ארץ ישראל.

עס איז אבער ניט גלאטיק: פון דעם וואס ער זאגט "אלה מסעי" — לשון רבים — איז פארשטאנדיק, אז דער פסוק מיינט ניט (ניט דעם צד השווה פון די אלע מסעיות און זייער תוכן כללי, אז זיי אלע זיינען (א חלק און שטעלן צוזאמען) איין "מסע" פון ארץ מצרים קיין א"י — נאר) דעם ענין המיוחד פון יעדן מסע באזונדער, דאס וואס מיינט אף יעדן מסע פון די אנדערע ובפרט די "חניות" וואס זאגן דאך (ווי זיי זיינען מסעי, אבער) אויך צווישן זיי אליין זיינען זיי דאך חלוקי ערכים (דער גיין) — מסע איז דאך אלץ גלייך, פארוואס זאגט דער פסוק "אלה מסעי" אין לשון רבים?

ג. ס'איז באוואוסט תורת הבעש"ט אויף "אלה מסעי בני", אז די אלע מ"ב מסעיות זיינען פאראן ביי יעדער אידן, במשך כל שנות חייו; אשר יצאו מארץ מצרים" — לידת האדם, דערנאך קומען די שאר המסעיות, ביז ער קומט אן צום ברעג פון ארץ החיים העליונה.

און דער בעש"ט איז מסביר, אז קברות התאוה הוא בחי' החכמה כי שם קברו את העם המתאוים פ' מי שבא למידת חכמה אזי בטל ממנו כל התאוות מרוב דבקותו בו ית"ש. ומבואר אז אלע מסעיות זיינען "בחינות קדושים וטהורים". אויך די מסעיות מצד אידן האבן זיך געפירט היפך רצון העליון, זיינען אבער די מסעיות מצד עצמם, בחינות קדושות ומעלות רמות. ווי די דאגה פון "קברות התאוה" אז — "בטלו ממנו כל התאוות מרוב דבקותו"; ס'איז ניט נאר ניטא קיין תאוה כפשוטו, נאר "קברו גו' המתאוים", ס'איז ניט בנמצא ביי אים קיין שייכות תאוה.

עפ"י ווארט נאך שטארקער די שאלה דעם ענין המיוחד פון יעדן מסע באזונדער, דאס וואס מיינט אף יעדן מסע פון די אנדערע ובפרט די "חניות" וואס זאגן דאך (ווי זיי זיינען מסעי, אבער) אויך צווישן זיי אליין זיינען זיי דאך חלוקי ערכים (דער גיין) — מסע איז דאך אלץ גלייך, פארוואס זאגט דער פסוק "אלה מסעי" אין לשון רבים?

ד. ווייל הביאור אין דעם: דער סדר הרצוי פון חיי האדם איז, אז ביי אים זאל שטענדיק זיין — "מסעי", ער זאל זיין א מהלך. ווי חסידות איז מסביר דעם חילוק צווישן "עמידה" און "הילוך" אין עבודת השם:

"עמידה" מיינט אז מען שטייט אויפן זעלבן ארט. אפילו ווען מ'איז עולה צו א העכערער מדריגה, איז דאס נאך אן עלי' בערך — די העכערע מדריגה האט אן ערך צו (ובמילא א שייכות ובמילא א מעין פון) דער פריערדיקער מדריגה, עפ"י אופן פון ירידה אין גלות (וואס הויבן אן א חלק פון דער כללות'דיקער עלי' אויף צוקומען צו "ירדן ירחו" — בחי' הריח, דער גילוי פון משיח וואס וועט זיין ווען מען וועט פראוואוסט אויס אויס דורך) מורה ודאיה.

און אפילו ווען א איד פאלט דורך ר"ל נאך א ירידה וואס איז ניט בערך העליון, טאר ער ניט אריינפאלן אין יאוש ח"ו, נאר ער דארף אויסנוצן יתרון האור מן החושך (פון דעם דורכפאל) — עס זאל ווערן אן ענין פון "מסע" ועלי', דער דורכפאל מוז זיין אן אנהויב פון א נייער און העכערער תשובה. און דערפאר ווערט עס אין תורה שוין אנגערופן "מסע", ווייל בתכליתו ובשורשו איז דאס (די התחלה פון) אן ענין פון עלי'.

ח. דערמיט איז אויך מובן די שייכות פון פ' מסעי צו דעם זמן ווען מען לייענט די פרשה — אין בין המצרים, ובסמיכות צו ר"ח מנחם אב — דאס איז מעודד אידן:

אריינגייענדיק אין די טעג פון בין המצרים, ובפרט די ט' ימים (וואס הויבן אידן דעם גודל הירידה פון דעם גלות זה האחרון — זאל ער ניט באווירקן ווען ליאוש ח"ו פון דער ביטערקייט פון מצב הגלות, נאר ער זאל וויסן זיין אז דאס אלס איז נאר אן אומבאקאנט (און וואס בריינגט דעם והפכתהו דורך ה') צו אן ענין פון מסעי" און עליות.

און דערפאר דארף ער אין די טעג במיוחד מוסיף זיין אין חיות והתלהבות דאור, מיט מער לעבעדיקייט און מער ליכטיקייט (ואין אור אלא תורה).

וואס דאס באלייכט די בין המצרים און ברענגט בגילוי די מסעיות (שבהם) עליות, ביז דעם מסע העיקרי שיהפכו ימים אלה "לששון ולשמחה ולמועדים טובים", במהרה בימינו ממש.

More in this printout

View the whole printout