אינזין האבן ביים ווארט 'ברוך' פונקט ווי ביים שם
- יז -
אינזין האבן ביים ווארט 'ברוך' פונקט ווי ביים שם
וַיֹּאמֶר בָּרוּךְ ה' אֱלֹקֵי שֵׁם (ט, כו)
דער הייליגער אור לשמים זי"ע ברענגט, אז ער האט געהערט פונעם הייליגן מגיד פון מעזריטש זי"ע, אז אין די וועלט איז איינגעפירט, אז ווען מען זאגט א ברכה, כאפט מען א טרייסל ווען מען זאגט דעם ווארט ה', אבער איך טרייסל שוין תיכף ביים ווארט 'ברוך'.
לויט דעם קען מען ערקלערן דעם פסוק (תהילים קיח, כו): "בָּרוּךְ הַבָּא בְּשֵׁם ה' בֵּרַכְנוּכֶם מִבֵּית ה'", ווי פאלגנד: "בָּרוּךְ הַבָּא" - אויב דאס ווארט 'ברוך' קומט: "בְּשֵׁם ה'" – מיט די זעלבע כוונה ווי דאס ווארט ה', דאן "בֵּרַכְנוּכֶם מִבֵּית ה'" – וועט מען באקומען אסאך ברכות און השפעות פון די שכינה וואס ווערט אנגערופן 'בית ה''.
לויט דעם קען מען ערקלערן דעם מאמר חז"ל (זע ברכות כ.; מדרש תהילים צא), אז דער טעם פארוואס די תפילות פון די פריערדיגע דורות זענען געווארן מער אנגענומען איז, וויבאלד זיי האבן געדאוונט מיטן 'שם'. די טיפע כוונה דערפון איז, אז זיי האבן ארויפגעברענגט אלע גשמיות'דיגע עניינים צו זייער שורש, זיי האבן נישט איבערגעלאזט קיין שום זאך אונטן [אזויווי דער מגיד וואס האט אינזין געהאט אויך ביי דעם ווארט 'ברוך' און נישט נאר ביי ה'], און דורכדעם האבן זייערע תפילות געהאט אן אויסטערלישן כח צו פועל'ןיז.
יז אור לשמים: ויאמר ברוך ה' אלהי שם כו'. דהנה כתיב (תהלים קיח, כו) ברוך הבא בשם ה', על פי מה ששמעתי בשם כאדמו"ר הרב מוה' דוב בער זצללה"ה שאמר, שהעולם מזדעזעין באומרם תיבת ה', ואני מזדעזע תיכף בתיבת ברוך, וזפ"ה ברוך הבא, דהיינו שתיבת ברוך בא, בשם ה' - היינו בכוונות וביראה כמו תיבת ה', אז ברכנוכם מבית ה' בא ברכה מכנסת ישראל הנק' בית ה' (ע' ת"ז הקדמה ב.). וז"פ מאמר הגמרא מ"מ הראשונים התפללו ונענו מפני שהתפללו בשם, דהיינו שידעו היאך להעלות דברים גשמיים לשורשם, ומפני זה נקראו ראשונים - שאין מניחים שום דבר למטה רק מעלין אותו לשורש העליון, ועי"ז נענו.
