שיעור אור החיים הקדוש נח תשפ"ז: ווען מ'האט גארנישט - האט מען דעם אייבערשטן אליין!
- Noach
- 5787
- Yiddish
נח קומט ארויס פון דער תיבה
שטעלט אייך פאר דעם בילד.
נח קומט ארויס פון דער תיבה, נאך א גאנץ יאר וואס ער איז געווען איינגעשפארט אינעווייניג. ער קוקט זיך ארום, און וואס זעט ער?
א וועלט חרוב ונחרב!
די גאנצע וועלט וואס ער האט געקענט איז פארשוואונדן. די מענטשן, די הייזער, די גאנצע לעבעדיגע וועלט - אלעס איז פארפלייצט געווארן אינעם מבול.
און דא שטייט נח, לעבעדיג און געזונט, צוזאמען מיט זיין משפחה.
ער קוקט זיך ארום, און ער פארשטייט איין זאך: איך בין דא בלויז ווייל דער אייבערשטער האט מיך געראטעוועט!
די תורה זאגט שוין אין אנהייב פון דער פרשה: ״ונח מצא חן בעיני ה'״ (בראשית ו, ח).
נח איז טאקע געווען אן איש צדיק, ווי די תורה זאגט עדות אויף אים. אבער ער האט פארשטאנען אז זיין הצלה איז נישט עפעס וואס ער קען פאדערן אלס א זאך וואס קומט אים. דאס איז א מתנת חנם, א חסד פונעם אייבערשטן.
נח האט נישט געשפירט: איך בין דער מענטש וואס איז געבליבן לעבן.
ער האט געשפירט: איך בין דער מענטש וואס דער אייבערשטער האט געלאזט לעבן!
און וואס טוט נח אין דעם גרויסן מאמענט?
״ויבן נח מזבח לה', ויקח מכל הבהמה הטהורה ומכל העוף הטהור ויעל עולות במזבח״ (בראשית ח, כ).
ער בויט א מזבח, און ער ברענגט קרבנות פארן אייבערשטן.
אבער דא ליגט א גרויסער פלא.
וואס קען א מענטש דען געבן פארן אייבערשטן?
דער הייליגער אור החיים הקדוש, אויפן פסוק ״וירח ה' את ריח הניחוח״ (בראשית ח, כא), שרייבט די פאלגנדע הייליגע ווערטער:
״כַּוָּנַּת הַּהֹודָּ עָּה לֹומַּ ר שֶׁ הֲגַּם שֶׁ קָּרְ בָּן שֶׁ הִ קְ רִ יב נֹחַּ מִ נְכָּסָּ יו הֵם נִכְ סֵ י שָּ מַּ יִם אֲשֶׁ ר בָּרָּ א ה' בְ עֹולָּמֹו, אַּ ף עַּל פִ י כֵן נִתְ רַּ צָּה בָּהֶׁם, ובְ אֶׁ מְ צָּעות הַּקְ רָּ בָּתָּ ם נָּדָּ ב לְהֵיטִ יב, וְ נִשְ בַּ ע שֶׁ לֹא יַּכְ רִ ית עֹוד כָּל בָּשָּ ר, מִ בְ לִי שְ אֵ לַּת דָּ בָּר מִ מֶׁ נו, אֶׁ לָּא כִ בְ יָּכֹול מֵ עַּצְ מֹו נִתְ רַּ צָּה כְ אִ לו מָּ ה שֶׁ קִ בֵל הוא שֶׁ ל הַּמַּ קְ רִ יב וְ אֵ ינֹו שֶׁ לֹו״.
לאמיר זיך אביסל פארטיפן אין די ווערטער.
נח ברענגט א קרבן פארן אייבערשטן.
אבער וועמענס בהמה איז דאס?
דער אייבערשטער האט דאך באשאפן די בהמה!
ווער האט געראטעוועט די בהמה פונעם מבול? דער אייבערשטער!
ווער האט געגעבן פאר נח די כוחות צו בויען דעם מזבח? דער אייבערשטער!
און ווער האט בכלל געגעבן פאר נח דאס לעבן, אז ער זאל קענען שטיין און ברענגען א קרבן? אויך דער אייבערשטער!
נו, וואס האט נח דא געגעבן?
ער האט גענומען פונעם אייבערשטנ'ס אייגענע זאכן, און עס צוריקגעגעבן פארן אייבערשטן!
און פונדעסטוועגן זאגט דער אור החיים הקדוש:
״אף על פי כן נתרצה בהם״.
דער אייבערשטער האט עס אנגענומען ברצון!
און נאך מער:
״כאילו מה שקבל הוא של המקריב ואינו שלו״.
דער אייבערשטער רעכנט עס אן, כביכול, כאילו נח האט אים געגעבן עפעס פון זיין אייגענעם פארמעגן!
וואס פאר א געוואלדיגע אהבה ליגט אין די ווערטער!
נח ווייסט אז ער האט גארנישט פון זיך אליין. און דער אייבערשטער נעמט אן זיין קרבן מיט אזא ליבשאפט, כאילו נח האט אים געגעבן א מתנה פון זיין אייגענעם.
דער מענטש וויל דאך יא האבן עפעס פון זיך אליין!
אבער לאמיר זיך אפשטעלן.
איז דאס טאקע אזוי געשמאק?
א מענטש וויל דאך פילן אז ער האט עפעס אויפגעטון. ער האט געלערנט א בלאט גמרא. ער האט זיך געשטארקט אין א נסיון. ער האט געגעבן צדקה. ער האט געטון א גוטע זאך פאר א צווייטן איד.
ער וויל קענען זאגן: ברוך ה', היינט האב איך עפעס אויפגעטון!
און יעצט קומען מיר אים זאגן:
ווייסטו וואס? דו האסט גארנישט געטון פון זיך אליין! דער אייבערשטער האט דיר געגעבן דעם שכל, די כוחות, די צייט, די געלעגנהייט, און אפילו דעם רצון צו טון די גוטע זאך!
איז וואס בלייבט אים איבער?
לכאורה נעמט מען אים אוועק די גאנצע געשמאק!
אבער דא ליגט א געוואלדיגער סוד.
ווען א מענטש האלט אז ער איז דער וואס האט, און ער איז דער וואס געבט – אפשר איז אים זיס, אבער די זיסקייט איז אזוי באגרעניצט, אזוי איינגעשטעלט.
אבער ווען ער דערהערט אז ער האט גארנישט, און וואס ער געבט איז נישט זיינס נאר דעם אייבערשטנ'ס, דאן איז אים באמת גוט.
לאמיר עס אביסל פארשטיין.
א מענטש וואס בויט זיין גאנצע שייכות מיטן אייבערשטן אויף זיינע אייגענע דערגרייכונגען, לעבט מיט א שטענדיגן חשבון.
היינט האב איך גוט געלערנט - קען איך זיין צופרידן.
היינט האב איך גוט געדאווענט - האב איך עפעס געגעבן פארן אייבערשטן.
אבער וואס וועט זיין מארגן?
וואס וועט זיין ווען איך וועל נישט האבן קיין כח? ווען מיין דאווענען וועט נישט זיין אזוי ווי עס דארף צו זיין? ווען איך וועל דורכפאלן אין א נסיון?
וועל איך דעמאלט נישט האבן וואס צו ברענגען פארן אייבערשטן?
און פון די ווערטער פונעם אור החיים הקדוש קענען מיר ארויסנעמען א געוואלדיגע מתיקות.
דו דארפסט נישט אויפבויען דיין גאנצע שייכות מיטן אייבערשטן אויף דעם וואס דו האסט אים געגעבן. ווייל אפילו ווען דו געבסט אים יא - איז דאך אויך דאס זיינס!
דער אייבערשטער איז נישט געווארן דיין טאטע ווייל דו האסט אים עפעס געגעבן. ער איז דיין טאטע, און דערפאר גיט ער דיר די מעגליכקייט אים צו געבן!
און ווען דו ברענגסט אים דיין קליינע מתנה, נעמט ער עס אן מיט ליבשאפט, כאילו עס וואלט באמת געווען דיינס.
דאס איז נישט קיין סתירה צו דעם וואס א מענטש דארף זיך שטארקן אין תורה, תפילה און מצוות. אדרבה! יעצט קען ער דינען דעם אייבערשטן מיט א נייעם געשמאק.
נישט ווייל ער דארף יעדן טאג פון פריש באווייזן אז ער איז ווערד דעם אייבערשטנ'ס ליבשאפט.
נאר ווייל דער אייבערשטער האט אים ליב, און ער האט אים געגעבן די געוואלדיגע זכיה אים צו קענען מאכן א נחת רוח!
די יונה האט שוין מגלה געווען דעם סוד
און דא קענען מיר פארשטיין נאך א געוואלדיגע נקודה אין אונזער פרשה.
ווען נח האט ארויסגעשיקט די יונה פון דער תיבה, איז זי צוריקגעקומען מיט אן זית בלעטל אין מויל.
די גמרא זאגט (סנהדרין קח:):
״אמרה יונה לפני הקדוש ברוך הוא: רבונו של עולם, יהיו מזונותי מרורין כזית בידך, ואל יהיו מתוקין כדבש ותלויין ביד בשר ודם״.
די יונה זאגט פארן אייבערשטן:
רבונו של עולם! בעסער זאל מיין עסן זיין ביטער ווי אן איילבירט, אבער עס זאל קומען פון דיין האנט, ווי איידער עס זאל זיין זיס ווי האניג, אבער איך זאל זיין אנגעוויזן אויף בשר ודם.
וואס מיינט דאס?
איז דען דער איילבירט נישט ביטער? ער איז דאך ביטער!
און איז דען האניג נישט זיס? ער איז דאך זיס!
אבער די יונה האט אונז מגלה געווען א טיפערן סוד. עס איז דא א זיסקייט וואס ליגט אינעם עסן, און עס איז דא א זיסקייט וואס ליגט אין דעם פון וועמענס האנט מען באקומט דאס עסן!
און די צווייטע זיסקייט איז אסאך גרעסער.
ווען א קינד באקומט עפעס פון זיין ליבן טאטן, איז נישט בלויז די זאך אליין וואס מאכט אים פרייליך.
ער שפירט: מיין טאטע טראכט פון מיר! מיין טאטע זארגט פאר מיר! איך בין ביי אים אין די הענט!
און דאס איז די גרעסטע מתיקות.
א מענטש קען האבן אלע גוטע זאכן פון דער וועלט. ער קען האבן געלט, כבוד, הצלחה, און אלעס וואס ער דארף.
אבער אויב ער שפירט זיך אפגעטיילט פונעם אייבערשטן, אויב ער שפירט אז ער דארף זיך אליין אן עצה געבן מיט אלעס - וואס פאר א לעבן איז דאס? ער האט אלעס, אבער ער שפירט זיך אליין.
פון דער אנדערער זייט קען א מענטש דורכגיין א שווערע תקופה. נישט אלעס גייט ווי ער וויל. עס איז דא מרירות.
אבער ער ווייסט: איך בין אין די הענט פונעם אייבערשטן!
דער אייבערשטער פירט מיך. דער אייבערשטער טראכט פון מיר. דער אייבערשטער האט מיך ליב.
עס קען זיין ביטער אין מויל - אבער זיס אין הארץ!
ווייל די גרעסטע זיסקייט איז נישט אז איך האב אלעס. די גרעסטע זיסקייט איז אז איך האב דעם אייבערשטן!
און דאס איז פונקט דער סוד וואס מיר לערנען פון נח'ס קרבן.
עס קען זיין אביסל ביטער פארן מענטש צו שפירן אז ער האט גארנישט פון זיך אליין. אז ער קען נישט נעמען קיין קרעדיט אויף זיינע דערגרייכונגען.
אבער וואס באקומט ער אנשטאט דעם?
ער באקומט דעם אייבערשטן אליין!
ער שפירט אז זיין גאנצע לעבן, זיינע כוחות, זיינע מעשים טובים - אלעס איז א מתנה פון זיין ליבן טאטן.
און דער טאטע נעמט נאך אן זיינע מעשים מיט אזא ליבשאפט, כאילו דאס קינד וואלט אים געגעבן עפעס פון זיך אליין!
דער אייבערשטער האט געגעבן וואס נח האט אפילו נישט געבעטן!
אבער דער אור החיים הקדוש זאגט דא נאך א נקודה, וואס מאכט לעכטיג אין הארץ.
לאמיר נאכאמאל קוקן אין זיינע ווערטער:
"ובְ אֶׁ מְ צָּ עות הַּ קְ רָּ בָּתָּ ם נָּדָּ ב לְ הֵיטִ יב, וְ נִשְ בַּע שֶׁ לֹא יַּכְ רִ ית עֹוד כָּל בָּשָּ ר, מִ בְ לִי שְ אֵ לַּת דָּ בָּר מִ מֶׁ נו, אֶׁ לָּא כִ בְ יָּכֹול מֵ עַּצְ מֹו נִתְ רַּ צָּה".
וואס איז דא געשען?
נח האט געברענגט א קרבן.
און דער אייבערשטער האט געשוואוירן אז ער וועט מער נישט פארטיליגן די גאנצע וועלט מיט א מבול.
א געוואלדיגע הבטחה! נישט בלויז פאר נח, נישט בלויז פאר זיינע קינדער, נאר פאר אלע קומענדיגע דורות ביזן סוף פון דער וועלט!
אבער האט נח דאס געבעטן?
ניין!
דער אור החיים הקדוש איז מדגיש:
״מבלי שאלת דבר ממנו״.
נח האט בכלל נישט געבעטן די הבטחה!
״אלא כביכול מעצמו נתרצה״.
דער אייבערשטער האט עס געגעבן פון זיך אליין!
שטעלט אייך פאר, אויב נח וואלט געדארפט אליין אויסטראכטן וואס פאר א שכר זאל ער בעטן פאר זיין קרבן.
וואס וואלט ער געבעטן?
אפשר א גוטע פרנסה פאר זיך און פאר זיינע קינדער?
אפשר אז ער זאל קענען מצליח זיין אויפצובויען א נייע וועלט?
אפשר אז זיינע קינדער זאלן זיין געזונט?
אלעס געוואלדיגע זאכן.
אבער וואלט אים דען איינגעפאלן צו בעטן אז דער אייבערשטער זאל זיך פארפליכטן מיט א שבועה, פאר אלע דורות, אז ער וועט קיינמאל מער נישט פארטיליגן די גאנצע וועלט מיט א מבול?
דער אייבערשטער האט אים געגעבן נישט נאר מער ווי ער האט געבעטן - נאר עפעס וואס ער האט אפילו נישט געחלומט צו בעטן!
און פון דעם קענען מיר ארויסנעמען נאך א געוואלדיגן לימוד פאר אונז.
ווען מיר לאזן דעם אייבערשטן אויסקלויבן
ווען א מענטש קומט צום אייבערשטן מיט א גאנצן חשבון:
רבונו של עולם, איך האב געטון דאס און דאס. איך האב געלערנט, געדאווענט, געגעבן צדקה. יעצט וויל איך באקומען דאס און דאס.
אוודאי מעג און דארף א איד בעטן פונעם אייבערשטן אלעס וואס ער דארף. און אוודאי זענען זיינע מעשים טובים חשוב און טייער.
אבער אויב ער מאכט פון דעם א געשעפט, אז ער האט געגעבן אזויפיל און דערפאר דארף ער באקומען פונקט אזויפיל, האט ער זיך אליין אריינגעלייגט אין א קליינעם חשבון.
ווייל וויפיל קען א מענטש שוין פארשטיין?
וואס ווייסן מיר דען וואס עס איז באמת גוט פאר אונז?
מיר קענען בעטן דאס וואס מיר פארשטייען. דאס וואס מיר קענען זיך פארשטעלן.
אבער דער אייבערשטער ווייסט פון גוטס וואס מיר האבן נאך קיינמאל נישט געטראכט דערפון!
און דערפאר קען א איד קומען צום אייבערשטן און זאגן:
רבונו של עולם!
איך האב דיר נישט וואס צו געבן פון מיר אליין.
דאס ביסל תורה וואס איך לערן - דו האסט מיר געגעבן דעם שכל און די כוחות.
די תפילה וואס איך דאווען - דו האסט מיר געגעבן דעם מויל און דאס הארץ.
די צדקה וואס איך געב - דו האסט מיר געגעבן דאס געלט.
אפילו דעם רצון דיר צו דינען - האסטו אליין אריינגעלייגט אין מיין הארץ!
און דאך האסטו מיר געגעבן די געוואלדיגע זכיה, אז איך זאל דיר קענען מאכן א נחת רוח.
און יעצט, רבונו של עולם, אזוי ווי איך ווייס אז אלעס קומט פון דיר, וויל איך אויך נישט באגרעניצן דיין גוטסקייט צו דעם ביסל וואס איך קען אליין פארשטיין.
איך בעט דיר טאקע אויף אלעס וואס איך דארף. אבער איך לאז איבער ביי דיר אויסצוקלויבן ווי אזוי מיר צו באגיטיגן.
דו ווייסט בעסער ווי איך וואס עס איז גוט פאר מיר.
דו ווייסט פון מתנות וואס איך ווייס אפילו נישט אז זיי עקזיסטירן.
דו קענסט מיר געבן א טובה וואס איך וואלט אין לעבן נישט געוואוסט צו בעטן!
און דאס איז די געוואלדיגע מתיקות פון ״מבלי שאלת דבר ממנו אלא כביכול מעצמו נתרצה״.
נח האט געברענגט א קרבן, און דער אייבערשטער האט אליין אויסגעקליבן די געוואלדיגע טובה וואס ער וויל אים שענקען.
נישט ווייל נח האט אים געזאגט וואס ער דארף געבן. נאר ווייל דער אייבערשטער האט געוואלט אים באגיטיגן!
עס לוינט זיך גאר שטארק
טייערע ברידער, לאמיר זיך גוט גוט צוהערן צו די לעכטיגקייט וואס דער אור החיים הקדוש לערנט אונז.
געב זיך איבער אינגאנצען פארן אייבערשטן, דיינע אלע הצלחות אין עבודת השם, דיינע אלע מדריגות.
נישט נאר ווייל דאס איז דער ריינע אמת – ער טוט אלעס, אלעס געהערט צו אים.
און נישט נאר ווייל דאס איז די זיסקייט פון לעבן – זיך שפירן באהאפטן צום אייבערשטן.
נאר דא קומט נאך א לעכטיגע נקודה: ווען איך דערהער אז דער אייבערשטער האט מיר געגעבן די כוחות און די הצלחה, – דאן פארשטייט מיין שכל אז עס קומט זיך מיר גארנישט.
און ווען מיין שכל פארשטייט אז עס קומט מיר גארנישט, איך פארמאך מיינע חשבונות ביכער – דאן עפענט ער אויף זיינע חשבונות ביכער כביכול.
זיינע הייליגע חשבונות איז עפעס וואס קיין שום נברא, האט נישט, און וועט נישט, קיינמאל פארשטיין. "כי לא מחשבותי מחשבותיכם".
און דער אור החיים הקדוש זאגט אונז נאך מער: אפילו די עבודה וואס דער אייבערשטער האט מיר געהאלפן טון פון אנהייב ביזן סוף, נעמט ער אן כאילו איך האב אים געגעבן עפעס פון מיינס.
איך דארף נישט אוועקנעמען דעם חשיבות פון מיין עבודה. אדרבה, זי איז טייער אין זיינע אויגן! אבער איך ווייס ווער עס האט מיר געגעבן די מעגליכקייט איר צו טון.
און פון נח לערנען מיר, אז דער אייבערשטער קען געבן פיל מער ווי דאס וואס דער מענטש האט געוואוסט צו בעטן.
נח האט נישט געבעטן די גרויסע הבטחה, און דאך האט דער אייבערשטער אים געשאנקען א טובה פאר אלע דורות.
און פון די הייליגע ווערטער פון אור החיים הקדוש קען מען דרש'ענען בדרך רמז, אז טאקע ווייל נח האט נישט גענומען קרעדיט פאר זיך, טאקע דערפאר האט אים דער אייבערשטער באלוינט מער פון זיינע השגות.
דער מענטש קען זיך דערפרייען מיט זיינע מצוות, און גלייכצייטיג געדענקען אז אויך דאס איז א מתנה פון זיין ליבן טאטן.
און דערפאר דארף ער נישט באגרעניצן דעם אייבערשטנ׳ס גוטסקייט צו דעם ביסל וואס זיין אייגענער שכל קען פארשטיין.
ווען א מענטש פארגעסט פון וועמען ער האט באקומען זיינע כוחות, קען ער פארלירן דעם גרעסטן געשמאק פון זיינע מצוות: דאס געפיל אז ער לעבט און ארבעט אין די הענט פונעם אייבערשטן.
דערפאר איז אזוי זיס זיך צו פארלאזן אויף אים. נישט ווייל מיר האבן אויסגעפונען א וועג צו פארדינען מער, נאר ווייל ער איז אונזער טאטע, און זיינע חשבונות זענען פיל גרעסער פון אונזערע.
א קליינע מתנה ווערט גרויס — און די גרויסע מתנה ווערט נישט קליין
לאמיר נאך אמאל קוקן אין די צוויי לשונות פונעם אור החיים הקדוש.
ווען עס רעדט זיך פון נח׳ס קרבן, זאגט ער: ״כאילו מה שקבל הוא של המקריב ואינו שלו״.
דער אייבערשטער ווייסט דאך אז די בהמה איז זיינס. און דאך רעכנט ער דעם קרבן כאילו נח האט אים געגעבן פון זיין אייגענעם.
אבער ווען עס קומט צו דער טובה וואס דער אייבערשטער שענקט נח, שטייט: ״מבלי שאלת דבר ממנו, אלא כביכול מעצמו נתרצה״.
דא איז דער פלא: ביי אונזער נתינה קוקט דער אייבערשטער נישט אויף ווי ווייניג מיר האבן פון זיך אליין. ער נעמט עס אן ווי א טייערע מתנה.
און ביי זיין נתינה צו אונז דארף ער נישט ווארטן ביז מיר וועלן וויסן וואס צו בעטן. ער קען שענקען פון זיין אייגענער גוטסקייט.
ווי גרויס איז דער חילוק צווישן די חשבונות!
אונזער קליינע נתינה מאכט ער גרויס אין זיינע אויגן; און זיין גרויסע גוטסקייט דארף נישט ווערן קליין לויט אונזערע השגות.
נישט אז מיר האבן א הבטחה צו באקומען יעדע זאך וואס מיר ווילן. נאר אז מיר זענען אין די הענט פון א טאטן וואס ווייסט וואס מיר דארפן, און וואס זיין אהבה איז נישט אפהענגיג פון אונזערע חשבונות.
און דאס איז דער קשר מיט דער יונה: זי האט נישט געבעטן די זיססטע עסן. זי האט געוואלט וויסן אז איר מזון קומט פון זיין האנט.
נח׳ס קרבן, די יונה׳ס זית בלעטל, און די הבטחה נאך דעם מבול — אלע דריי זאגן אונז איין זאך: די גרעסטע מתנה איז דער קשר מיטן אייבערשטן אליין!
די גרעסטע מתנה - צו לעבן אין די הענט פונעם אייבערשטן
לאמיר זיך צוריקקערן צום בילד פון נח.
ער שטייט ביי זיין מזבח, נאך א גאנץ יאר אינעם מבול. ער ווייסט אז ער האט נישט געראטעוועט זיך אליין.
ער ווייסט אז די בהמות וואס ער ברענגט זענען נישט באמת זיינע.
ער ווייסט אז אפילו דער כח צו ברענגען א קרבן קומט פונעם אייבערשטן.
און פונדעסטוועגן - ״וירח ה' את ריח הניחוח״.
דער אייבערשטער נעמט אן זיין קרבן ברצון.
״כאילו מה שקבל הוא של המקריב ואינו שלו״.
און נישט בלויז נעמט ער אן דעם קרבן, נאר ער שענקט אים א מתנה וואס נח האט בכלל נישט געבעטן.
וואס פאר א געוואלדיגע אהבה!
דאס איז דער קשר צווישן א איד און זיין טאטן אין הימל.
מיר דארפן נישט יעדן טאג זוכן מיט וואס מיר קענען דעם אייבערשטן איבערראשן, כדי ער זאל אונז ליב האבן.
מיר דארפן נישט יעדן טאג אויסרעכענען צי מיר האבן שוין גענוג אויפגעטון, אז מיר זאלן מעגן שפירן זיין נאנטקייט.
מיר דארפן יא לערנען, דאווענען, זיך שטארקן, און טון וואס דער אייבערשטער וויל פון אונז.
אבער נישט כדי צו שאפן די ליבשאפט פונעם אייבערשטן.
נאר ווייל דער אייבערשטער האט אונז ליב, האט ער אונז געגעבן די מעגליכקייט אים צו דינען און אים צו מאכן א נחת רוח!
און ווען עס געלונגט אונז, נעמען מיר עס אן מיט דאנקבארקייט.
און ווען עס געלונגט נישט אזוי ווי מיר האבן געוואלט, געבן מיר נישט אויף. מיר קענען תשובה טון, זיך אויפהייבן, און ווידער פרובירן.
ווייל דער קשר מיטן אייבערשטן הייבט זיך נישט אן ביי אונזערע דערגרייכונגען.
ער הייבט זיך אן ביי זיין אהבה צו אונז.
און דאס האט אונז די יונה געלערנט:
״יהיו מזונותי מרורין כזית בידך״.
בעסער אביסל מרירות אין דיינע הענט, ווי אלע זיסקייטן פון דער וועלט מיטן געפיל אז איך בין אליין.
און דאס האט אונז נח געלערנט:
איך האב גארנישט פון מיר אליין, אבער איך קען אלעס געבן פארן אייבערשטן - ווייל ער אליין האט מיר געגעבן די מעגליכקייט.
און דער אייבערשטער נעמט עס אן, כאילו עס וואלט געווען מיינס.
אוי, ווי זיס איז דאס לעבן ווען מ'ווייסט אז מ'איז אין די הענט פונעם אייבערשטן!
מ'דארף נישט אלעס האבן, מ'דארף נישט אלעס קענען, מ'דארף נישט אלעס פארשטיין.
מ'דארף נאר וויסן איין זאך:
איך בין זיינס. אלעס וואס איך האב איז פון אים. און ער האט מיך ליב!
און ווען א מענטש לעבט מיט דער הכרה, ווערט אים ליכטיג אין הארץ.
ווייל ער האט אפשר נישט קיין אייגענע זאכן מיט וואס זיך צו בארימען.
אבער ער האט דעם אייבערשטן אליין!