וואס באקומען מיר בשכר פון 'ושמחת בחגך'?
עס שטייט אין פסוק (דברים טז טו) 'שבעת ימים תחוג לה' אלקיך וגו' והיית אך שמח' [-זיבן טעג זאלסטו פראווען דעם יום טוב סוכות, און דו זאלסט זיין בלויז פרייליך], דער הייליגער בני יששכר זי"ע איז מדייק אז איין פסוק פריער (פסוק יד) שטייט דאך שוין 'ושמחת בחגך', אז מען זאל זיין פרייליך אום סוכות, אויב אזוי וואס לייגט ער דא צו מיטן 'והיית אך שמח', אויך דארף מען פארשטיין דאס ווארט 'אך' וואס איז א לשון מיעוט, וואס קומט ער דא ממעט צו זיין.
נאר באמת איז דא א חילוק פון דעם לשון 'ששון' און דעם לשון 'שמחה', ווייל 'ששון' איז טייטש אז מיר זענען פרייליך ווייל מיר זענען זיכער אז השי"ת וועט אונז העלפן מיט די ישועה וואס מיר ווארטן און האפן נאך דערויף, און 'שמחה' איז טייטש אז מיר זענען פרייליך מיט די ישועה וואס איז שוין געקומען. און יעצט ווען עס קומט די יום טוב סוכות, כאטש מיר זענען טאקע ב'שמחה' אויף דעם וואס מיר האבן זוכה געווען אז השי"ת האט אונז מוחל געווען אום יום כיפור אויף אלע אונזערע עבירות, און ווי אויך מיט די השפעה פון די פירות און תבואה וואס השי"ת האט אונז געשאנקן. דאך דארף מיר אויך זיך פירן מיט די בחינה פון 'ששון', צו ווארטן און האפן אויף די גאולה שלימה בקרוב, ווען משיח וועט קומען און מיר וועלן זוכה זיין ארויפצוגיין קיין ירושלים אינעם הייליגן בית המקדש.
דעריבער געפינען מיר טאקע אז ביי 'שמחת בית השואבה' שטייט דאס לשון (ישעיה יב ג) 'ושאבתם מים בששון', ווייל מיר דארפן נאך האבן די בחינה פון 'ששון', ווייל ליידער האבן מיר נאכנישט זוכה געווען צו די גאולה שלימה. און נאר נאכדעם וואס עס וועט זיין די תיקון השלם, און עס וועט מקויים ווערט די פסוק (שם לה י) 'ושמחת עולם על ראשם', דעמאלטס וועט זיין א 'שמחה שלימה', און מען וועט נאר האבן די בחינה פון 'שמחה' און מען וועט מער נישט דארפן קיין 'ששון'.
מיט דעם קען מען גוט פארשטיין די אויבנדערמאנטע פסוקים, ווייל קודם זאגט אונז די תורה 'ושמחת בחגך', דאס הייסט בפשטות אז מיר זאלן זיין בשמחה מיט די גוטס וואס מיר האבן שוין באקומען פון השי"ת. אבער דאך פעלט נאך אויס אויך די בחינה פון 'ששון', ווייל ליידער האבן מיר נאכנישט זוכה געווען צו די גאולה שלימה. אויף דעם זאגט די תורה אז בזכות וואס 'שבעת ימים תחוג', מיר וועלן היטן דעם הייליגן יום טוב סוכות ווי עס דארף צו זיין, וועלן מיר זוכה זיין 'והיית אך שמח', אז מיר וועלן זוכה זיין צו די גאולה שלימה, וואס דעמאלטס וועט זיין 'נאר שמחה' ("אך שמח"), און עס וועט מער נישט אויספעלן קיין 'ששון', במהרה בימינו אמן'.
י בני יששכר, מאמר צלא דמהימנותא (אות כ"ג): שבעת ימים תחוג לפני וכו' כי יברכך י"י אלקיך בכל תבואתך ובכל מעשה ידיך והיית אך שמח (דברים טז טו). הנה כבר אמר ושמחת בחגך ושוב למה אמר והיית אך שמח (וכבר דרשו בו רבותינו (פסחים עא.) ולפי הפשט לא נדע), וגם אכין ורקין מעוטין ומה בא למעט, והנראה על פי מ"ש לעיל (אות כ"ב) בענין ששון ושמחה, שהששון היא הקיווי אשר אנחנו מקוים אשר הש"י יהיה בעזרינו ובישועתנו, והשמחה היא על הישועה שכבר באה, והנה כעת בזמן שמחתינו הגם שהשמחה היא על הטובה שכבר באה שהש"י מחל לנו ביום הכפורים על כל עונותינו ופרס סוכת שלום עלינו, וכן ג"כ שהוא זמן האסיף כפשוטו וכמדרשו כנ"ל, עכ"ז מחוייבין אנחנו גם כן להתנהג בששון אל הישועה המקווה לנו במהרה עת אשר נבוא לציון ברנה ושמחת עולם על ראשינו, על כן בשמחת השואבה שמשם שואבין רוח הקדש (ירושלמי סוכה פ"ה ה"א) נאמר ושאבתם מים בששון (ישעיה יב ג), כי מחוייבין גם כן בששון כי עדיין לא נגמר שמחת עולם עד אשר יבוא יום המקווה לי"י ותהיה שמחה שלימה היינו שמחה לא ששון, וז"ש ואמר ביום ההוא וכו' זה י"י קוינו (ונגמר לנו המקווה), על כן נגילה ונשמחה בישועתו (שם כה ט), וזה שיש לפרש בתורתינו ושמחת בחגך וכו' כמו"ש לעיל, שבעת
