Skip to content
נועם האור - אידיש

וְשָׂמַחְתָּ בְּחַגֶּךָ - דער סוד פון אמת׳ע שמחה

  • Sukkos
  • 5787
  • Yiddish
View printout

”זמן שמחתנו“ - מיט קהלת אין די האנט

שלום וברכה טייערע חברים.
סוכות איז דער יום טוב פון שמחה.
די תורה זאגט: ”וְשָׂמַחְתָּ בְּחַגֶּךָ.“
און נאכאמאל: ”וְהָיִיתָ אַךְ שָׂמֵחַ.“
און ביים דאווענען רופן מיר דעם יום טוב:
”זְמַן שִׂמְחָתֵנוּ.“
דער אייבערשטער וויל אז א איד זאל זיך פרייען. נישט סתם א קליינע שמחה, נאר דער יום טוב אליין באקומט דעם נאמען - זמן שמחתנו.
און פונקט אין דעם יום טוב נעמען מיר ארויס מגילת קהלת.

שלמה המלך האט אלעס אויספרובירט

שלמה המלך הייבט אן:
”הֲבֵל הֲבָלִים אָמַר קֹהֶלֶת, הֲבֵל הֲבָלִים הַכֹּל הָבֶל.“
און ער פרעגט:
”מַה יִּתְרוֹן לָאָדָם בְּכָל עֲמָלוֹ שֶׁיַּעֲמֹל תַּחַת הַשָּׁמֶשׁ.“
לכאורה איז דאס א פלא.
דאס איז די מגילה וואס מיר דארפן ליינען אין זמן שמחתנו?
אויב מיר ווילן זיך אויפהייבן צו שמחה, וואלט מען לכאורה געדארפט ליינען עפעס פול מיט שירה, הודאה, הצלחה און גוטסקייט.
און אנשטאט דעם הערן מיר: ”הַכֹּל הָבֶל.“
אבער ווען מען לערנט קהלת אביסל טיפער, זעט מען אז שלמה המלך קומט בכלל נישט אוועקנעמען די שמחה פונעם מענטש.
פארקערט.
ער קומט אונז אויסלערנען א יסוד:
פון וואו נעמט מען א שמחה וואס קען באמת אנפילן דעם מענטש?
און נאך טיפער:
ווען ווערט דער עולם הזה פון ”הבל“ - צו א מקור פון אמת׳ע שמחה?

שלמה המלך רעדט נישט ווי איינער וואס איז געשטאנען פון דער זייט און געזאגט אז דער עולם הזה איז גארנישט ווערד.
ער זאגט: איך בין אריינגעגאנגען דערין.
איך האב געזוכט. איך האב פרובירט.
”הִגְדַּלְתִּי מַעֲשָׂי, בָּנִיתִי לִי בָּתִּים, נָטַעְתִּי לִי כְּרָמִים.“
ער האט געבויט הייזער. געפלאנצט כרמים, גנות ופרדסים.
און ווייטער: ”כָּנַסְתִּי לִי גַּם כֶּסֶף וְזָהָב.“
און ער זאגט נאך מער: ”וְכֹל אֲשֶׁר שָׁאֲלוּ עֵינַי לֹא אָצַלְתִּי מֵהֶם, לֹא מָנַעְתִּי אֶת לִבִּי מִכָּל שִׂמְחָה.“
דאס איז א געוואלדיגע לשון.
שלמה המלך זאגט:
איך האב נישט געזאגט פארן הארץ: ניין.
וואס די אויגן האבן געוואלט - האב איך פרובירט.
וואס האט אויסגעזען ווי עס וועט מיר מאכן פרייליך - האב איך גענומען.
און נאכדעם קוקט ער צוריק: ”וּפָנִיתִי אֲנִי בְּכָל מַעֲשַׂי שֶׁעָשׂוּ יָדַי... וְהִנֵּה הַכֹּל הֶבֶל וּרְעוּת רוּחַ.“
פארוואס?
ווייל א מענטש האט זייער א אינטערעסאנטע טבע.
ער קען יארן חלומ׳ען פון א זאך:

”ווען איך וועל דאס האבן - וועט אלעס זיין אנדערש.“
ענדליך באקומט ער עס.
די ערשטע פאר טעג איז ער איבערגליקליך.
נאך א שטיק צייט ווערט עס שוין א חלק פון זיין לעבן.
און אביסל שפעטער טראכט ער שוין פון דער נעקסטער זאך.
דער מענטש איז נישט שלעכט. אזוי איז ער באשאפן.
דעריבער האט שלמה המלך געקענט האבן אזויפיל, און דאך פרעגן: איז דאס אלעס?

אבער קהלת איז נישט קעגן הנאה

דא מוז מען זייער שטארק מדגיש זיין א וויכטיגע נקודה.
מען קען ליינען קהלת און בטעות ארויסקומען מיט א שווערע הרגשה:
אלעס איז הבל. קיין זאך איז נישט ווערד.
מען טאר זיך נישט פרייען פון גארנישט.
אבער דאס איז נישט וואס שלמה המלך זאגט.
ווייל דער זעלבער קהלת זאגט (פרק ג, פסוק יג):
”וְגַם כָּל הָאָדָם שֶׁיֹּאכַל וְשָׁתָה וְרָאָה טוֹב בְּכָל עֲמָלוֹ - מַתַּת אֱלֹקִים הִיא.“
און אויף אן אנדער פלאץ (פרק ה, פסוק יח):
”גַּם כָּל הָאָדָם אֲשֶׁר נָתַן לוֹ הָאֱלֹקִים עֹשֶׁר וּנְכָסִים וְהִשְׁלִיטוֹ לֶאֱכֹל מִמֶּנּוּ וְלָשֵׂאת אֶת חֶלְקוֹ וְלִשְׂמֹחַ בַּעֲמָלוֹ - זֹה מַתַּת אֱלֹקִים הִיא.“
שלמה המלך רעדט פון עושר ונכסים, און זאגט נישט: ווארף עס אוועק.
ער זאגט: ”וְלִשְׂמֹחַ בַּעֲמָלוֹ.“
פריי זיך דערמיט!
דו האסט א גוטע סעודה? פריי זיך!
דו האסט א שיינע שטוב? דאנק דעם אייבערשטן!
דו האסט פרנסה? משפחה? געזונט? א שיינעם יום טוב? פריי זיך!
אבער שלמה המלך לייגט צו דריי ווערטער וואס טוישן דעם גאנצן בליק: ”מַתַּת אֱלֹקִים הִיא.“
לאז נישט די שמחה זיך ענדיגן ביי דער מתנה.
לאז די מתנה דיר דערמאנען אינעם נותן.

א מתנה איז מער ווי דער חפץ

לאמיר טראכטן פון א פשוט׳ע זאך.
א מענטש באקומט א מתנה פון איינעם וואס איז אים זייער נאנט. אפשר איז דער חפץ אליין נישט אזוי טייער. אבער ער היט עס.
פארוואס? ווייל יעדעס מאל וואס ער קוקט דערויף, זעט ער נישט בלויז דעם חפץ.
ער זעט ווער עס האט אים דאס געגעבן.
די מתנה ווערט א קשר צווישן צוויי מענטשן.
און אפשר דאס זאגט קהלת:
די וועלט איז פול מיט מתנות.
עסן. טרינקען. א שטוב. משפחה. פרנסה. געזונט. א שיינעם יום טוב.
די שאלה איז נאר: זע איך בלויז די מתנה - אדער זע איך אויך דעם נותן?
ווען איך זע בלויז דעם חפץ, דארף איך מארגן שוין א נייעם חפץ כדי צו שפירן נאכאמאל די זעלבע שמחה.
אבער ווען דער חפץ דערמאנט מיר:
דער אייבערשטער האט מיר דאס געגעבן,
באקומט די שמחה א גאנץ אנדערן טעם.
דאס איז שוין נישט בלויז הנאה. דאס איז א קשר.
און יעצט קענען מיר פארשטיין פארוואס שלמה המלך קען אויף איין פלאץ זאגן ”הבל הבלים“, און אויף אן אנדער פלאץ ”מתת אלקים היא“.
דער זעלבער גשמיות, די זעלבע מתנה.
אבער צוויי וועגן ווי אזוי א מענטש קען איר אנקוקן.
א מתנה אן דעם נותן קען אים נישט אנפילן.
אבער א מתנה וואס ברענגט אים צום נותן - דאס קען ווערן א מקור פון קשר און שמחה.

”וְשִׁבַּחְתִּי אֲנִי אֶת הַשִּׂמְחָה“

און דא קומט די באקאנטע סתירה אין קהלת וואס די גמרא אין מסכת שבת (דף ל ע"ב) פרעגט.
אויף איין פלאץ זאגט שלמה המלך: ”וְלַשִּׂמְחָה מַה זֹּה עֹשָׂה.“ און אויף אן אנדער פלאץ: ”וְשִׁבַּחְתִּי אֲנִי אֶת הַשִּׂמְחָה.“
איז שמחה עפעס וואס מען דארף אוועקמאכן?
אדער איז זי עפעס וואס שלמה המלך איז משבח?
זאגן חז״ל: ”וְשִׁבַּחְתִּי אֲנִי אֶת הַשִּׂמְחָה“ - זו שמחה של מצוה.
שלמה המלך האט געפונען א שמחה וואס ער האט יא משבח געווען.
א שמחה וואס נעמט דעם מענטש נישט אוועק פונעם אייבערשטן, נאר ברענגט אים נענטער.
שמחה של מצוה.

דער געוואלדיגער דיוק פונעם אור החיים הקדוש

די תורה זאגט: ”וְהָיָה אִם שָׁמֹעַ תִּשְׁמְעוּ אֶל מִצְוֹתַי.“
שרייבט דער אור החיים הקדוש:
”וְהָיָה לְשׁוֹן שִׂמְחָה, וּתְנַאי הוּא הַדָּבָר אִם תִּהְיֶה שִׂמְחָה שֶׁל מִצְוָה וְהוּא אוֹמְרוֹ 'אִם שָׁמֹעַ תִּשְׁמְעוּ' וְגוֹ', כְּאָמְרָם ז״ל שֶׁלֹּא שִׁבַּח שְׁלֹמֹה אֶלָּא שִׂמְחָה שֶׁל מִצְוָה, אֲבָל שְׁאָר שְׂמָחוֹת עֲלֵיהֶם אָמַר 'וּלְשִׂמְחָה מַה זֹּה עֹשָׂה'“.
מען דארף דא גוט הערן דעם חידוש.
חז״ל האבן אונז שוין געזאגט אז שלמה המלך האט משבח געווען שמחה של מצוה.
וואס האט דער אור החיים הקדוש אונז יעצט מחדש געווען?
דער אור החיים ווייזט אונז אז די תורה אליין האט אריינגעלייגט דעם יסוד אין די ווערטער פונעם פסוק.
”וְהָיָה“ - לשון שמחה.
אבער גלייך נאכדעם שטייט: ”אִם“.
דער אור החיים כאפט דעם ווארט: ”וּתְנַאי הוּא הַדָּבָר.“
דו ווילסט וויסן וואו דער ”והיה“ געפינט זיך?
דו ווילסט וויסן ווי אזוי שמחה באקומט א טיפקייט?
”אִם שָׁמֹעַ תִּשְׁמְעוּ.“
ווען א איד הערט דעם רצון פונעם אייבערשטן און האט זוכה געווען עס מקיים צו זיין, איז די מצוה נישט בלויז א חיוב.
די מצוה אליין קען ווערן זיין שמחה.

א שמייכל וואס האט אנגעהאלטן א גאנצן טאג

די גמרא אין מסכת ברכות דערציילט אויף רב ברונא א מורא׳דיגע זאך.
רבי אלעא האט געזאגט פאר עולא, ווען דו קומסט אהין, זאלסטו פרעגן בשלומו פון מיין ברודער רב ברונא פארנט פון דער גאנצער חבורה, ווייל:
”אָדָם גָּדוֹל הוּא וְשָׂמֵחַ בְּמִצְוֹת.“
חז״ל געבן אים א געוואלדיגן טיטל: אדם גדול.
און וואס דערציילט די גמרא כדי אונז צו ווייזן ווי אזוי זיין ”שמח במצות“ האט אויסגעזען?
”זִימְנָא חֲדָא סָמַךְ גְּאֻלָּה לִתְפִלָּה, וְלָא פָּסִיק חוּכָא מִפּוּמֵיהּ כּוּלֵּיהּ יוֹמָא.“
איין מאל האט רב ברונא זוכה געווען צו זיין סומך גאולה לתפילה בשלימות - און א גאנצן טאג האט דער שמייכל נישט אראפגעגאנגען פון זיין פנים.
לאמיר זיך דאס פארשטעלן.
ער גייט ארויס פון שחרית.
מען זאגט אים נישט אז ער האט יעצט געמאכט א גרויסן געשעפט.
ער האט נישט באקומען קיין מתנה.
קיינער האט אים נישט דערציילט קיין גרויסע בשורה.
וואס איז געשען?
ער האט זוכה געווען צו טון דעם רצון פונעם אייבערשטן בשלימות.

און דאס האט אים אזוי אנגעפילט, אז שעה נאך שעה גייט ער ארום מיט א שמייכל.
דאס איז שוין א לעבעדיגער בילד פונעם אור החיים:
”וְהָיָה“ - לשון שמחה.
ווען? ”אִם שָׁמֹעַ תִּשְׁמְעוּ.“
איך האב זוכה געווען צו טון דעם רצון ה׳.
וואס פאר א גרעסערע שמחה דארף איך?

א שמחה וואס איז טייערער פון צען טויזנט רובל

אין ספר ”בישישים חכמה“ ווערט דערציילט אויפן הייליגן רבי אברהם מטשכנוב זצ״ל, אז אמאל האט אים א חבר זיינער, א צדיק, געפרעגט:
”מיר זענען דאך ביידע צוזאמען גדולים בתורה, איך האב מרביץ תורה געווען אזוי ווי אייך, און מעשים טובים האב איך אויך אזוי ווי אייך - פארוואס רופט מען אייך 'רבי', און מיר נישט?“
האט אים דער הייליגער טשכנובער צוריקגעפרעגט:
”זאג מיר, האסטו אמאל געהאט גאר א גרויסע שמחה, וואס מער פון דעם קענסטו נישט באשרייבן?“
האט יענער געענטפערט: ”יא. איין מאל האב איך פארדינט צען טויזנט רובל אויף איין מאל, און דעמאלט האב איך געהאט גאר א גרויסע שמחה.“
האט דער הייליגער טשכנובער געזאגט:
”אם כן - אכן, היתה לך שמחה גדולה.“
און ער האט איבערגע׳חזר׳ט עטליכע מאל:
”שמחה שאינך יכול לתאר יותר“ - דאס איז א שמחה וואס מער פון דעם קענסטו נישט באשרייבן.
האט דער הייליגער צדיק געזאגט, מיר צוטירן די פייערדיגע לשון:
”עתה, דע חביבי וחברי יקירי, כי בשעה שאני פושט את ידי להניח תפילין, ועדיין איני מניחם, רק זוכר אני שאני מוכן ומזומן להניח תפילין שציוני בוראי, יש לי שמחה אלפי אלפים יותר ממה שהיה לך בעת שהרווחת את עשרת אלפים רובל כסף.“
דא האט ער אים אנטפלעקט דעם חילוק:
וויסן זאלסטו מיין ליבליכע טייערע פריינט. ווען איך שטרעק אויס מיין האנט אנצוטון תפילין, דערמאן איך זיך: איך גיי יעצט לייגן תפילין, ווייל אזוי האט מיר מיין באשעפער באפוילן!
און דאס אליין פילט מיר אן מיט אזא שמחה - ”אלפי אלפים יותר“ פון יענער שמחה וואס דו האסט געשפירט ווען דו האסט פארדינט צען טויזנט רובל.
גלייך האט יענער צדיק אויסגעפלאצט אין א געוויין און געזאגט:
”אויב אזוי, האט די וועלט נישט קיין טעות אין אייך, און איר זענט טאקע ווערד מען זאל אייך רופן רבי.“
און פון דעמאלט אן האט ער אויך אנגעהויבן רופן ”רבי“, און זיך אינגאנצן מכניע געווען פאר אים.
דאס איז א מורא׳דיגער מעשה.
אט די שמחה של מצוה - דאס איז נישט נאך תורה. נאך תפילה. נאך מעשים טובים.
דאס איז דער גרעסטע שטאפל פון קדושה.
דאס געבט דעם מענטש דעם טיטל ”רבי“, מיט דעם ווערט ער א ”צדיק“ וואס קען משפיע זיין קדושה פאר אלע חסידים.
אבער מ׳קען דא זיך מתבונן זיין אין נאך א נקודה:
דער הייליגער טשכנובער האט נישט געזאגט אז צען טויזנט רובל מאכט נישט פרייליך.
פארקערט. ער האט אנערקענט:
”אם כן, אכן, היתה לך שמחה גדולה.“
יא, דאס איז א שמחה.
אבער ער האט געהאט נאך א גרעסערע שמחה:
איך קען יעצט לייגן תפילין!
דער בורא עולם האט מיר געגעבן א מצוה.
ער וויל עפעס פון מיר.

איך קען נעמען מיין האנט, ארויפלייגן די תפילין און טון דעם רצון פונעם אייבערשטן.
און ווען א מענטש שפירט וואס דאס מיינט - איז די מצוה נישט בלויז א חיוב וואס ער דארף אפצאלן.
די מצוה אליין ווערט זיין פארמעגן. זיין אוצר. זיין שמחה.

דאס איז א אדם גדול

יעצט פארשטייען מיר נאך בעסער די מעשה פון רב ברונא.
ווען די גמרא זאגט: ”אָדָם גָּדוֹל הוּא וְשָׂמֵחַ בְּמִצְוֹת“ און דערציילט אז ער האט איין מאל זוכה געווען צו זיין סומך גאולה לתפילה:
”וְלָא פָּסִיק חוּכָא מִפּוּמֵיהּ כּוּלֵּיהּ יוֹמָא“
איז דאס נישט קיין גוזמא.
פאר אונז קען סמיכת גאולה לתפילה זיין נאך א פרט וואס מען האט היינט גוט מקיים געווען.
פאר רב ברונא איז דאס געווען:
איך האב היינט זוכה געווען צו טון דעם רצון ה׳ בשלימות!
ווי קען מען נישט זיין פרייליך?
און אט די שמחה - דאס האט אים געמאכט אן אדם גדול.
נישט דער סמיכת גאולה לתפילה - דאס איז אוודאי גאר גרויס - אבער נישט דאס איז די שפיץ.
אסאך אידן האבן זוכה געווען צו סומך זיין גאולה לתפילה.
אבער ווער האט זוכה געווען אז דאס זאל אים געבן שמחה אויפן גאנצן טאג, ממש אז ער זאל נישט קענען אויפהערן שמייכלען?
אה! דאס ווייזט דאך אויף אזא ליבשאפט צום אייבערשטן און צו זיין תורה.
דאס מאכט דעם מענטש אן אדם גדול.

און דא קומען מיר צום סוד פון סוכות

ביז יעצט האבן מיר גערעדט פון שמחה של מצוה.
רב ברונא האט זוכה געווען צו טון א מצוה בשלימות, און א גאנצן טאג האט ער געשמייכלט.
דער הייליגער טשכנובער האט נאך נישט אפילו ארויפגעלייגט די תפילין - ער האט בלויז אויסגעשטרעקט די האנט, און דער געדאנק ”שציוני בוראי“ האט אים שוין אנגעפילט מיט א שמחה ”אלפי אלפים“ גרעסער פון צען טויזנט רובל.
אבער יעצט קומט סוכות און לערנט אונז נאך א געוואלדיגער חידוש.
נישט בלויז די מצוה קען ווערן דיין שמחה.
דיין גאנצע לעבן קען אריינגיין אין א מצוה.
און אפשר דערפאר איז דווקא דער יום טוב דער:
”זמן שמחתנו.“

א מצוה וואס נעמט אריין דעם גאנצן מענטש

רוב מצוות טוט מען מיט א געוויסן חלק פונעם גוף.
תפילין - אויפן קאפ און אויפן האנט.
לולב - מיט די הענט.
שופר - מען הערט מיט די אויערן.
אבער אין דער סוכה גייט דער גאנצער מענטש אריין.
מיט די שיך. מיט די קליידער. מיטן גאנצן גוף.
און נישט נאר דער מענטש גייט אריין.
זיין לעבן גייט אריין.
ער עסט דארט. ער טרינקט דארט. ער לערנט דארט. ער שמועסט דארט. ער שלאפט דארט.
און דא וועקט זיך אויף די לעכטיגקייט וואס שיינט אין מגילת קהלת.
קהלת האט אונז געזאגט: ”מַתַּת אֱלֹקִים הִיא.“
דו דארפסט נישט אוועקווארפן די מתנה.
דו דארפסט טרעפן דעם נותן אין דער מתנה.
און די הייליגע מצוה פון סוכה רופט אויס:

קום, איך וועל דיר ווייזן ווי אזוי דאס קוקט אויס.
נעם דיין עסן - און ברענג עס אריין אין דער סוכה.
נעם דיין טרינקען - און ברענג עס אריין אין דער סוכה.
נעם דיין שלאפן, דיין שמועסן, דיין פשוט׳ן טאג - און ברענג דעם גאנצן לעבן אריין אונטערן צל סוכה.
דער אייבערשטער נעמט נישט דעם מענטש ארויס פון זיין לעבן כדי ער זאל קענען טון די מצוה.
ער נעמט דאס לעבן אליין און מאכט דערפון א מצוה.

יום כיפור און סוכות - צוויי וועגן פון התקרבות

אט צו דעם דערהויבענקייט איז מען זוכה נאך דעם הייליגן טאג יום כיפור.
יום כיפור האט אונז געלערנט:
דו ווילסט זיך דערנענטערן צום אייבערשטן.
עס נישט, טרינקט נישט, דערווייטער זיך פון גשמיות.
און בלויז עטליכע טעג שפעטער קומט דער זעלבער אייבערשטער און זאגט:
יעצט וויל איך עפעס אנדערש.
יעצט: עס. טרינק. זיץ מיט דיין משפחה. שלאף.
אבער טו עס אין דער סוכה.
יום כיפור האבן מיר בייגעוואוינט אז א איד קען זיך דערהייבן העכער פון די גשמיות.
דערנאך קומט סוכות, און מיט די ריינקייט פון יום כיפור, גייט מען א שטאפל ווייטער, און מען לערנט זיך א גרעסערן חידוש:
א איד קען נעמען די גשמיות מיט זיך ארויף.
מען דארף נישט אייביג אנטלויפן פונעם גשמיות כדי צו טרעפן דעם אייבערשטן.
מען קען אים טרעפן ביים טיש.
אין דער סעודה. אין דער משפחה. אין דער שמחה.
”מַתַּת אֱלֹקִים הִיא.“
נאך יום כיפור זאגט דער אייבערשטער: ”קום אריין“
יום כיפור האבן מיר געשטאנען און געזאגט:
אשמנו. בגדנו. גזלנו.
מיר האבן געבעטן: רבונו של עולם, זיי אונז מוחל.
און א מענטש קען נאך יום כיפור טראכטן:
נאך אלעם וואס איך האב געזאגט - ווי קוק איך אויס?
בין איך טאקע אזוי נאנט צום אייבערשטן?
קומט סוכות.
און דער אייבערשטער ענטפערט נישט מיט א דרשה.
ער ענטפערט מיט א מצוה: קום אריין.
קום אריין אין דער סוכה. מיט דיין גאנצן גוף.
איך וויל נישט נאר דיין נשמה. איך וויל דיר.
איך וויל דיין עסן. דיין טרינקען.
איך וויל דיין פשוט׳ן טאג.
ברענג אלעס אריין צו מיר.
קען זיין א גרעסערע שמחה פאר א איד?

פון ”הבל הבלים“ צו ”מתת אלקים היא“

און יעצט קענען מיר צוריקקומען צום פלא מיט וואס מיר האבן אנגעהויבן.
פארוואס ליינט מען קהלת דווקא אין זמן שמחתנו?
קהלת קומט נישט שטערן די שמחה פון סוכות.
קהלת לערנט אונז וואס די שמחה פון סוכות איז.
קהלת הייבט אן: ”הֲבֵל הֲבָלִים.“
און ער לערנט אונז: ”מַתַּת אֱלֹקִים הִיא.“
דאס איז נישט קיין סתירה.
דאס איז דער גאנצער לימוד.
ווען איך כאפ דעם גשמיות און זאג:
דאס וועט מיר אליין אנפילן, קען עס ווערן הבל.
ווייל קיין מתנה קען נישט פארנעמען דעם פלאץ פונעם נותן.
אבער ווען איך נעם די זעלבע זאך און זאג:

רבונו של עולם, איך דאנק דיר פאר דעם.
ווען די מתנה דערמאנט מיר אינעם נותן - דאן איז דער גשמיות נישט קיין שטער.
עס איז א שטיק קשר צום אייבערשטן.
און דאס איז די סוכה.

”ברענג דיין לעבן מיט צו מיר“

דער אייבערשטער וויל געבן שמחה, ער וויל אונז פרייליך מאכן.
און דערפאר האט ער אונז געגעבן מיט ליבשאפט "זמן שמחתנו", אונז צו לערנען ווי אזוי צו לעבן מיט אים.
און דאס איז די אמת'ע שמחה.
און דאס איז די לעכטיגקייט פונעם אור החיים הקדוש:
”וְהָיָה“ - לעב מיט שמחה.
פריי זיך. געניס פון די מתנות.
אבער: ”אִם שָׁמֹעַ תִּשְׁמְעוּ.“
הער דעם אייבערשטן אינעווייניג אין דיין לעבן.
הער אים אין דער ברכה. אין דער מצוה. אין די גוטס.
הער אים אפילו אין דער פשוט׳ער סעודה.
דער אייבערשטער זאגט נישט: לאז איבער דיין לעבן און קום צו מיר.
ער זאגט: ברענג דיין לעבן מיט צו מיר.
ברענג דיין שטוב. דיין פרנסה. דיין משפחה. דיין עסן. דיין הצלחה. דיין שמחה.
און אין יעדע טובה וואס דו באקומסט, געדענק:
”מַתַּת אֱלֹקִים הִיא.“
און דעמאלט קען א מענטש האבן צוויי שמחות אין איין זאך.
ער פרייט זיך מיט דער מתנה - און ער פרייט זיך מיט דעם וואס האט אים געגעבן די מתנה.
ער פרייט זיך מיטן יום טוב - און ער פרייט זיך מיטן אייבערשטן וואס האט אים געגעבן דעם יום טוב.
ער פרייט זיך מיט דער סוכה - און ער פרייט זיך:
דער אייבערשטער וויל מיר אין זיין סוכה.
דאס איז דעם ”זמן שמחתנו“:
אריינבלאזן א נשמה אין די אלע גוטע זאכן וואס דער אייבערשטער האט אונז געגעבן.
קוקן אויף די אלע מתנות וואס מען האט, און אנערקענען, אז אויב ברענגט דאס נישט נאנטקייט צום אייבערשטן, איז אלעס "הבל הבלים", און "לשמחה מה זה עשה".
אבער אויב איז די שמחה מיטן אייבערשטן.
די גשמיות איז אין דעם צילא דמהימנותא, אינעם ליבליכן שאטן פון אייבערשטן.
די גוטס וואס איך האב, דערמאנען מיך אז:
”מַתַּת אֱלֹקִים הִיא.“
דאן איז די פרייליכקייט א הייליגע שמחה, א אמת'ע שמחה.
און פון דארטן וועל מיר זיך מחזק זיין זיך צובינדן צום דערהויבענע "והיה", וואס קומט נאר "אם שמוע תשמעו".
און אפשר וועלן מיר זוכה זיין, צו האבן א שייכות צו די געוואלדיגע גליקליכקייט וואס רב ברונא האט געשפירט נאך א מצוה.
אפשר וועלן מיר אין די זכות פון מצות סוכה, זוכה זיין צו שפירן די אויג-פארבלענדטע רייכקייט און אומשרייבליכע פרייליכקייט פונעם הייליגן טשכנובער: ”שציוני בוראי!“
אמן כן יהי רצון.