והשיב לב
שאלות ותשובות הלכה למעשה געענטפערט דורך רבנים מובהקים שליט"א
איך וויל זיך דורכרעדן מיט אייך איבער א געוויסע ענין. איך בין שוין חתונה געהאט עטליכע יאר ברוך השם, און יעדעס יאר סוכות פירן מיר זיך צו צעטיילן דעם יום טוב צווישן אונזערע משפחות: דעם ערשטן טאג יום טוב ביי מיינע שוויגער-עלטערן, שבת חול המועד ביי מיינע עלטערן (אדער פארקערט, לויט ווי עס קומט אויס יענע יאר), און שמחת תורה בלייבן מיר אינדערהיים, ביי אונז אין שול אין די געגנט. עס איז דארט דא א יונגע און לעבעדיגע אטמאספערע, מען טאנצט מיט'ן גאנצן הארץ, און איך ווארט דערויף א גאנץ יאר; אפילו די קליינע קינדער זענען זייער צוגעבונדן דערצו. עס איז זייער אנגענעם און ערהאבן פאר אונז.
אבער, אין א יאר ווי היייאר, ווען עס איז נישטא קיין שבת חול המועד, קומט אויס אז מיר דארפן זיין ביי מיינע שוויגער-עלטערן דעם ערשטן טאג יום טוב, און מיינע עלטערן בעטן מיר זאלן קומען צו זיי אויף שמחת תורה. די פראבלעם איז, אז שמחת תורה ביי מיינע עלטערן אין די געגנט איז אינגאנצן אנדערש ווי די אטמאספערע וואס איך האב אזוי ליב ביי אונז - עס איז בכלל נישט דאס זעלבע, און עס איז מיר זייער שווער עס אויפצוגעבן.
פון די אנדערע זייט, ווייס איך דאך אז כיבוד אב ואם מיינט צו גיין צו זיי ווען זיי בעטן. וואס דארף איך טון - טון וואס מיין הארץ גלוסט (נאך אלעם איז שמחת תורה נאר איין מאל א יאר, בשעת באזוכן קען מען דאך סיי ווען אין לויף פון די יאר) אדער אויפגעבן אויף דעם וואס איז מיר וויכטיג כדי צו מאכן מיינע עלטערן פרייליך?
לאמיר צולייגן די זאך. די אמת'ע שמחה פונעם יום טוב איז די שמחה מיט די תורה אליין - מיט איר היטן, לערנען, און מקיים זיין די מצוות. טאנצן מיט'ן ספר תורה איז א וואונדערבארע און געשמאקע אויסדרוק פון שמחה, אבער דאס איז בלויז א מנהג און די אטמאספערע ארום דעם; אבער כיבוד אב ואם איז א מצות עשה דאורייתא.
נאך מער פון דעם, ווען עלטערן בעטן מען זאל קומען צו זיי, מיינט עס ביי זיי גאר אסאך, אפילו אויב זיי האבן נאך אומפארהייראטע קינדער וואס וואוינען ביי זיי. ווען פארהייראטע קינדער קומען מיט זייערע משפחות, ברענגט עס א פלייץ פון שמחה און נחת פאר די עלטערן - א שמחה וואס מען קען נישט ערזעצן מיט עפעס אנדערש. דעריבער, אויב דאס איז דער וואונש פון די עלטערן, איז גיין צו זיי די ריכטיגע זאך צו טון.
בדרך כלל איז דא אן אנגענומענע טעות ביי אסאך מענטשן, אז גלייך נאך די חתונה קומט דאס יונגע פארפאלק אפט באזוכן די עלטערן, אבער ווי נאר די משפחה פאנגט אן צו וואקסן, קומט מען אלס ווייניגער און ווייניגער. דאס איז א פאלשע בליק, ווייל עס באפאסט זיך נאר מיט די געברויכן פון די פארפאלק: אויב זיי זענען א יונג פארפאלק באזוכן זיי אפט, און אויב זיי זענען א קינדער-געבענטשטע משפחה דאן באזוכן זיי ווייניגער. אבער וואס איז מיט די עלטערן'ס געברויכן? וואס איז מיט זייער בענקשאפט צו די קינדער און אייניקלעך? וואס איז מיט די איינזאמקייט פון זיצן אליין ביי די שבת און יום טוב טישן?
צוריק צו דיין שאלה, אפשר איז דאס א גוטע געלעגנהייט צו זאגן פאר דיינע עלטערן ווי ספעציעל און עקסייטינג די אטמאספערע איז ביי אייך, און זיי איינלאדענען צו זיין אייערע געסט אויף יום טוב. ווער ווייסט - אפשר וועלן זיי אויך זייער הנאה האבן. טראכט אריין: פון וואו מיינסטו האסטו באקומען די ליבשאפט צו שמחת תורה, אויב נישט פון דיין טאטן? עס קען זיין אז ער אויך, טיף אינעווייניג, וואלט זייער ליב געהאט א יונגע און לעבעדיגע אטמאספערע, נאר ער האט פשוט נישט געהאט די געלעגנהייט דאס צו עקספיריענסן.
אזוי ארום האסטו דא א דאפעלטע געלעגנהייט: סיי מקיים זיין כיבוד אב ואם און זיין מיט זיי ווי זיי האבן געבעטן, און סיי זיי פרייליך מאכן. און אויב דו ווילסט צולייגן א פערזענליכע קנייטש, קענסטו אפשר אפילו קויפן פאר דיין טאטן "חתן בראשית" - עפעס וואס וועט זיכער מאכן דעם יום טוב גאר ספעציעל און אומפארגעסליך, סיי פאר אים און סיי פאר דיר.
און אויב די עלטערן קענען נישט קומען צו אייך צוליב סיי וועלכע סיבה, האסטו די זכות אויסצולערנען דיינע קינדער און איבערגעבן דעם מעסעדזש אויפ'ן מערסטן קלארן אופן: שעצן די תורה און זיך פרייען מיט איר, מיינט קודם כל זיך פרייען מיט'ן היטן די עשרת הדברות און די מצוה דאורייתא פון כיבוד אב ואם. און אין דעם זכות וועסטו זוכה זיין אז דיינע קינדער וועלן שטענדיג גיין בדרך התורה והמצוות.
