אז דו וועסט לויבן אויף די גוטס ביז אהער, וועסטו זוכה זיין צו ממשיך זיין פרישע חסדים!

די גמרא זאגט (ברכות נד.), אז א מענטש דארף אלעמאל צום ערשט לויבן דעם אויבערשטן אויף זיינע ביז-יעצטיגע חסדים, און נאר דערנאך מתפלל זיין אויף ווייטער. דער הייליגער תפארת שלמה זי"ע ערקלערט דעם טעם דערפון, ווייל ווען א מענטש לויבט און דאנקט דעם אויבערשטן, איז ער ממשיך געוואלדיגע השפעות פון חסדים פון אויבן, און דורכדעם וועט ער געהאלפן ווערן אויף ווייטער.

דאס איז מרומז אינעם פסוק (תהילים קיח, א): "הוֹדו לַה' כִּּי טוֹב כִּּי לְּעוֹלָם חַסְּדּוֹ", אז דורכדעם וואס מען לויבט דעם אויבערשטן, איז מען ממשיך חסדים אויף דער וועלט.

דעריבער זאגן מיר די בקשה פון "וכתוב לחיים טובים" (ביי שמונה עשרה פון עשרת ימי תשובה), אינמיטן די ברכה פון 'מודים', וואו מיר דאנקען און לויבן דעם אויבערשטן אויף זיינע חסדים, ווייל ווען מען לויבט אויף די פארגאנגענע יאר, קען מען דערנאך מתפלל זיין אויף די קומענדיגע יאר .

תפארת שלמה: נותן הודאה לשעבר וצועק אלהבא. ידוע כי האדם הרוצה לבקש על צרכיו. הנה צריך מקודם לתת הודאה לשעבר ואח"כ יכול למשוך חסדים להבא כמ"ש הודו לה' כי טוב כי לעולם חסדו. פי' כשאדם נותן הודאה לשעבר כי טוב אז מביא חסדים טובים לעולם חדשים לבקרים. וז"ש בנוסח התפלה בר"ה ויו"כ ועשי"ת ועל כולם יתברך ויתרומם כו' וכתוב לחיים טובים. כשנותן הודאה על שנה העברה. אח"כ יוכל להתפלל על השנה הזאת הבאה עלינו לטובה. - מט -