אידן קאנען זיך אין ביאת המשיח
אידן קאנען זיך אין ביאת המשיח
בשעת א מענטש ליגט שטארק אין א געוויסע זאך, איז זיין טבע בן אדם, אז בשעת עס קומט נאך זאכן וואס ער איז געפונט — צום אלעם ערשטן — די נקודה משותפת מיט דער זאך אין וועלכער ער ליגט (אע"פ וואס אין דעם קענען זיין נאך ענינים, און ענינים עיקריים).
בנוגע צו אידן, ובפרט בסוף זמן הגלות (לאחרי וואס כל כלו הקצין, און כ"ק מו"ח אדמו"ר האט מעיד געווען אז מ'האט שוין תשובה געטאן און מ'האט אלץ פארענדיקט) — "ליגט מען" אין "אחכה לו בכל יום שיבוא", אז במשך כל היום (בכל יום) ווארט מען און מ'בענקט נאך דער גאולה האמיתית והשלימה.
און וויבאלד אז אידן קאנען זיך אין ביאת המשיח — איז פארשטאנדיק, אז אין יעדער זאך זוכט מען לכל לראש די שייכות מיט אחכה לו בכל יום שיבוא.
ובנדו"ד: שטייענדיק בימי החנוכה — איז אגב אז חנוכה האט אין זיך כו"כ ענינים — אונטערשטרייכט מען אלס ערשטן איר שייכות מיט דער גאולה: דער יו"ט קומט צוליב דעם נס פן השמן וואס האט פאסירט בקשר מיט הדלקת המנורה אין בית המקדש, און דערנאך איז געווען די חנוכת המקדש ע"י החשמונאים (פינו את היכליך וטהרו את מקדשך). דערמאנט דאס גלייך א אידן, און דאס גיט ביי אים נאכמער אן עקסטערע חנוכה לו בכל יום שיבוא און בנין וחנוכת ביהמ"ק השלישי, און הדלקת המנורה ע"י אהרן כהן גדול, בגאולה האמיתית והשלימה ע"י משיח צדקנו.
ועפ"פ המבואר לעיל, יש להוסיף ביאור בזה: די גאולה האמיתית והשלימה ע"י משיח צדקנו דריקט אויס די שלימות וגילוי פון כל מעשינו ועבודתינו בתורה ומצוות. דעמאלט וועט זיין די שלימות פון קיום המצוות — "יעשו נעשה כמצות רצונך".
ובסגנון אחר: בימות המשיח וועט זיין דער גילוי האמיתי פון כל התומ"צ — דער ענין פון גילוי אלקות, וגילוי הבלי גבול שבתומ"צ.
וואס דאס איז דער טעם אויף דעם חנוכה לו בכל יום שיבוא, בלשון הרמב"ם: "מפני זה נתאוו כל ישראל כו' לימות המשיח כדי שינוחו ממלכויות שאינן מניחות להן לעסוק בתורה ובמצוות כהוגן" פון דער עבודה פון אידן בזמן הזה בתורה ומצוות.
ועפ"ז איז אויך מובן אז דער טעם אויף די ענין תמיד, ווייל אין דעם באשטייט די נקודה פנימית און די שלימות פון גאנץ עבודת ה' (והגם אז מ'זאגט עס בתפלה בדיבור נאר איזה פעמים ביום, איז דאס צו הני"ל אז אן ענין פנימי מיט א זמן קבוע האט א פעולה תמידית בכל המעת-לעת, ובכל השנה ובכל הזמנים).
ויש לומר אז דאס איז דער טעם אויף דעם וואס אידן (וועלכע ליגן אין דעם אחכה לו בכל יום שיבוא) זוכן אין יעדער מצוה ווי זי די שייכות מיט ביאת המשיח — ווייל בימות המשיח וועט זיין די שלימות הגילוי פון אמת'ן ענין פון דער מצוה וכו'.
ועפ"י הנ"ל, אז חנוכה איז אויך פארבונדן מיט דעם גילוי ושלימות פון "נר מצוה ותורה אור", איז נאכמער מובן די שייכות פון ימי חנוכה מיט ביאת המשיח.
ועד"ז איז אויך מובן בנוגע צו דער פרשה וועלכע מ'לייענט דעם שבת חנוכה: גלייך בשעת א איד הערט און דערהערט אין בקריאת התורה דעם ווארט "מקץ" — כאפט ער זיך: אהא! דאס איז מרומז אויף דעם קץ הגלות, און קץ הימין און קץ הימין, דער קץ הגאולה!
דערנאך בשעת ער לייענט און הערט די הפטורה — "ראיתי והנה מנורת זהב כולה וגו'" — דערהערט ער גלייך אז דאס רעדט זיך וועגן די גאולה העתידה!
חנוכה והגאולה
ע"י ההוספה בקיום מצות נר חנוכה, שמצוה זו שייכת במיוחד להישיעה וההצלה, הגאולה שתהי' ע"י משיח, מכיוון שמשיח, וכן אליהו מבשר הגאולה, הם מהשמונה נסיכי אדם, ענין שמונה נרות דחנוכה. ועוד ענין בהשייכות המיוחדת דנרות חנוכה לגאולה העתידה, דכמו שנרות חנוכה אין בטלין לעולם, כן גם גאולה העתידה תהי' גאולה נצחית שאין שייך שיהי' אחרי' גלות, וכן בית המקדש השלישי הוא בית נצחי שאינו בטל לעולם, בביאת משיח צדקנו, יבוא ויגאלנו ויוליכנו קוממיות לארצנו, ובקרוב ממש.
(תורת מנחם תשמ"ח - כרך ב' ע' 72)
ויהי"ר אז פון דעם דיבור בכל זה און פון דעם אחכה לו בכלל — זאל דאס קומען בפועל ממש: ביאת משיח צדקנו, בגאולה האמיתית והשלימה ע"י משיח צדקנו, און מ'וועט זען ווי אהרן צינדט די מנורה אין ביהמ"ק השלישי, און אויך "והדליקו נרות בחצרות קדשך", ותיכף ומיד ממש.
(משיחת ש"פ מקץ, חנוכה, תשנ"א - מוגה ע' 203)
