הרה"ק ר' מנחם מענדל פון קאסוב בעהמח"ק 'עטרת יהושע' וזקיל"א איז געבוירן געווארן שנת תקכ"ט און איז נסתלק געווארן ערב מרחשון תקפ"ו מען רופט אים דער אהבת שלום פון קאסוב און אזוי הייסט זיין ספר געדרוקט אין שנת תקצ"ג. דער אהבת שלום איז געווען א תלמיד פון הרה"ק ר' זאב וואלף מטשארני-אסטרא, און ווען ער איז געפארן קיין א"י האט ער געהאלטן א קשר דורך בריוון. ער איז אויך געפארן צו הרה"ק ר' משולם פייבוש הלוי העללער מזבאריז, דער יושר דברי אמת. און דרך אמת. און אויך דער באר מים חיים און ערב' נחל זענען געפארן צו אים.
ווען דער אהבת שלום פלעגט פארן צום צדיק אין זבאריז, פלעגט ער שטענדיג איינשטיין ביי א בעה"ב וואס האט אים זייער שטארק מכבד געווען און אים אנגעגרייט אלעס צום בעסטן. דער בעה"ב האט געהאט א בת יחידה, וואס האט זיך זייער איבער געגעבן אנרייטן אלעס, און אויך גערייניגט זיין צימער. מיט די צייט האט די מיידל חתונה געהאט מיט א חתן און א צייט נאך די חתונה איז געשען א אומגליק רח"ל אז די יונגע פרוי האט פלוצלונג נישט געקענט זעהן מיט אירע אויגן. דער מאן איז געגאנגען מיט איר צו די גרעסטע דאקטורים אבער קיינער האט נישט געפונען א רפואה פאר איר.
איינמאל האט דער איידעם זיך דורך גערעדט מיט זיין שווער וועגן דעם מצב אז עס איז נישט גוט, האט דער שווער געזאגט אז ער האט א עצה: היות דער רבי פון קאסוב איז א גרויסער פועל ישועות, און ער מוזט מאכטפול האבן זיך זייער מכבד געווען בגוף ובממילת נפש אפאר יארן, מיין איך איצט איז די צייט זיי זאלן זיך דערמאנען ביים צדיק, און ער וועט זיך זיכער העלפן. דער איידעם האט מסכים געווען און מען האט זיך ארויסגעלאזט פון זבאריז קיין קאסוב, א מהלך פון א פאר טעג.
די זענען אנגעקומען אין קאסוב אינמיטן א קאלטע נאכט און אלעס איז געווען פינסטער מונקל, אבער פונדערווייטענס האט מען געזען א הויז וואס איז געווען אביסל ליכטיג און זיי זענען דארטן צוגעפארן, און האבן געזען אז דאס איז די שול, זענען זיי אריין און צוגעגאנגען זיך אנווארימען ביים אויוון און זיך געלייגט שלאפן. נאך א פאר שעה איז אריין געקומען דער משמש פון אהבת שלום, און די חסידים האבן געפרעגט פארוואס איז ער געקומען אזוי פרי אין שוהל? האט ער דערציילט אז עס זענען געקומען חשובע געסט און זיי זענען יעצט ביים אויבן און דער רבי האט מיר אויפגעוועקט איך זאל זיי שוין ברענגען צו אים.
דער משמש האט זיי אויפגעוועקט און דערציילט אז דער רבי וויל זיי זעהן און זיי האבן אויפגעשטאנען און געפארן צום רבי'ן, און דער רבי הייסט זיי שרייבן א קוויטל און דער בעה"ב דערציילט וועגן זיין טאכטער וואס איז ל"ע פלוצלונג בלינד געווארן, און מען איז געגאנגען צו די גרעסטע דאקטורים, אבער עס האט גארנישט געהאלפן! און די פרוי האט אויך דערמאנט דעם רבי'ן וואס זי האט אים געפירט פארנאכט אפאר יארן!
האט זיך דער רבי אנגערופן: דאגהט נישט! איך האב שוין אנגעגרייט פאר דיר א רפואה וואס איך האב באקומען פון גן עדן. דער רבי האט דערלאנגט א טיכל און געהייסן מען זאל דאס ארויפלייגן אויף אירע אויגן און אין אפאר מינוט האט זי אנגעהויבן צו זעהן, און די שמחה איז געווען גרויס. דער רבי האט געזאגט פאר די פרוי זי זאל אים מאכן א קאווע, ווייל זי האט מיר געטוהן באדינען אלץ מיידל זאל זי מיר יעצט אויך באדינען! זיי זענען אהיים געפארן געזונט און בשמחה.
די מעשה האט זיך צושפרייט און ווען דער אהבת שלום איז געווען אין שטאט סעליש, האט מען געהערט די מעשה, האט דער אהבת שלום געזאגט פאר רב הרה"ק ר' שמואל שמעלקא דער ערוך לנר, אז אזא מעשה איז געווען ביי זיין הייליגן טאטע ר' יעקב קאפיל א תלמיד פון בעש"ט, איבער זיין הייליגן באשעפער, וואס איז זיכער אז ער איז געווען א זעלטענער בעל תפילה. איינמאל האט זיך דער טאטע געאיילט און ווען עס איז געווארן צען מענטשן האט ער אנגעפאנגען דאווענען, דערווייל איז אנגעקומען דער ראש הקהל און האט זיך אויפגערעגט אויפן מאמן פארוואס מען האט נישט געווארט פאר אים, און דער ראש הקהל איז צוגעגאנגען צום טאטן און אנגעזידלט, אבער דער טאטע האט געדאווענט ווייטער, האט דער ראש הקהל געשריגן: דו הערסט נישט אז איך רעד צו דיר? האט דער טאטע אים גארנישט געענטפערט נאר מיין אז דו וועסט מיר שוין נישט, און דער ראש הקהל איז ל"ע גלייך געווארן, און מען האט אים געמוזט אהיים נעמען.דער טאטע איז אוועקגעפארן פון שטאט און די מענטשן פון שטאט האבן פארשטאנען אז דאס איז א קפידה פון צדיק אבער זיי האבן נישט געוואוסט וואו ער איז! זיי האבן געוואוסט אז ער איז א תלמיד פון בעש"ט און מען איז געפארן צו אים אויס געפינען וואו איז דער צדיק וואס האט געהאט א קפידה אויפן ראש הקהל און וועט מען אים פרובירן צו איבערבעטן, און דער ראש הקהל וועט ווערן געזונט! האט דער בעש"ט געענטפערט אז עס שטייט אין גמ' (שבת דף ק"ו:) חִיָּי-א בַּלְיָה פִּין א שְׁלַאנג - דְּרַבָּנָן- פִין א ת"ח, דְּלֵית לֵיהּ אֲסוּתָא- וואס האט געוואָנעלפְט נישט קיין רפואה-, אבער לאו מיר וועלכע צדיק איז דאס געווען און פארוואס מען האט מען מגלה געווען אז דאס איז געווען ר' יעקב קאפיל חסיד, האט דער בעש"ט געזאגט אז ער וועט זיין מוחל זיין, און אזוי וועט דער ראש הקהל האבן א רפואה, כד הוי. זיי זענען געפארן צום מאמן און אים שטארק איבערגעבעטן און דער מאטע האט זיי גלייך מוחל געווען, און פלוצלינג איז צוריק געקומען די ראיה צום ראש הקהל וואס האט זיך פארגענומען זיך פארבעסערן, און מען האט זיך געזעגנט מיט פרייד, זיע"א. (הסיפור והמעשה החסידי)