שערי דמעות לא ננעלו
אין מסכת ראש השנה (טז, ב) ווערט מבואר אז יום כיפור איז דער זמן הדין און די גמר החותם, און אזוי זאגן מיר אין "ונתנה תוקף": "בראש השנה יכתבון וביום צום כפור יחתמון". אין ראש השנה ווערט מען פארשריבן, און אין יום כיפור ווערט מען גע'חתמ'ט.
די לעצטע תפילה פון יום כיפור ווערט אנגערופן "נעילה" – "עת נעילת שער". נאך א גאנצן טאג וואס א איד שטייט און דאווענט קומט דער זמן ווען די טויערן גייען זיך פארשליסן, און די תפילות פון די הייליגע טעג ענדיגן זיך.
פונדעסטוועגן שטייט אין זוהר הקדוש (חלק ג לא, ב, און נאך פלעצער), און אזוי געפינען מיר אויך אין ספרים הקדושים (עיין בני יששכר מאמרי חודש תשרי ריש מאמר יב), אז דער כח פון די חתימה ציט זיך ווייטער ביז הושענא רבה.
שטעלט זיך די שאלה: אויב ביי נעילה ווערן די טויערן פארשלאסן, וואס איז נאך פארהאן אויף הושענא רבה? אויב אלע טירן זענען שוין פארמאכט, וואס קען מען נאך טוהן? דורך וועלכן שער קען א איד נאך צוקומען צום באשעפער אין הימל? וויאזוי קען נאך א תפילה ארויפגיין?
די תשובה איז: דורך די "שערי דמעות" - דער טויער פון טרערן.
חז"ל זאגן (ברכות לב, ב): "שערי דמעה לא ננעלו" - די טויערן פון טרערן ווערן נישט פארשלאסן.
ווען די אנדערע טויערן גייען זיך פארשפארן, לאזט דער באשעפער, ברוב רחמיו וחסדיו, איבער איין טיר וואס בלייבט אפן: דער טויער פון א איד'ס טרערן. ווילאנג דער טויער איז אפן, קען נאך ארויפקומען א תפילה וואס קומט ארויס פון טיפן הארץ, א תשובה וואס קומט פון א לב נשבר, און די טרערן פון א איד וואס וויינט זיך אויס פאר'ן באשעפער.
דאס איז דער כח פון הושענא רבה. די שערי דמעות זענען נאך אפן, און א איד האט נאך א וועג זיך צו ווענדן צום אויבערשטן, אויסצוגיסן זיין צובראכענקייט און בעטן רחמים און ישועה אויף אלעס וואס ער דארף. דערפאר ציט זיך דער כח פון די חתימה ווייטער, ווייל עס איז נאך אפן דער טויער פאר א איד'ס תפילה – א תפילה וואס קומט ארויס פון א צובראכן הארץ, מיט טרערן און תחנונים.
דערפאר איז הושענא רבה נישט סתם נאך א טאג פון דאווענען. היינט איז דא די געלעגנהייט צו ברענגען פאר'ן אויבערשטן אלעס וואס ליגט טיף אין הארץ - די ווערטער וואס מען האט נישט געוואוסט וויאזוי צו זאגן, די בקשות וואס מען האט נישט געקענט ארויסברענגען, יעדע באדערפעניש וואס מען טראגט שוין לאנג אין הארץ, און אלע ישועות אויף וואס מען ווארט נאך.
מען דארף נישט האבן קיין ספעציעלע ווערטער. מען דארף זיך נאר שטעלן פאר'ן אויבערשטן אזוי ווי מען איז, זיך עפענען פאר איהם און אויסוויינען דאס הארץ פאר איהם, ווי א קינד גייט צום טאטן ער זאל זיך מרחם זיין אויף איהם.
מיטן כח פון דוד המלך
הושענא רבה, דער זיבעטער טאג פון חג הסוכות, איז דער אושפיזא פון דוד המלך עליו השלום. דוד המלך האט אונז אויסגעלערנט וויאזוי א איד זאל דאווענען פון א צובראכן הארץ, מיט געוויין און מיט טרערן. ער האט אונז געוויזן דעם וועג, אז ווען א איד קומט צום אויבערשטן פארווייטאגט, און ער וויינט און בעט, זענען זיינע טרערן אליין א תפילה.
אזוי זאגט דוד המלך אין תהלים (ו, ז-ט): "יגעתי באנחתי, אשחה בכל לילה מטתי, בדמעתי ערשי אמסה, סורו ממני כל פעלי און, כי שמע ד' קול בכיי, שמע ד' תחנתי, ד' תפלתי יקח".
דוד המלך רעדט זיך אויס: איך בין שוין מיד געווארן פון מיין זיפצן, יעדע נאכט מאך איך מיין בעט שווימען מיט מיינע טרערן, און מיט מיין געוויין מאך איך נאס מיין געלעגער. עס גייט אוועק פון מיר אלע וואס טוען שלעכטס, ווייל דער אויבערשטער האט געהערט דעם קול פון מיין געוויין, דער אויבערשטער האט געהערט מיין געבעט, דער אויבערשטער וועט אננעמען מיין תפילה.
דער דוד המלך הייבט אן מיט בכי און ענדיגט מיט תפילה: "כי שמע ד' קול בכיי" - דער אויבערשטער האט געהערט דעם קול פון מיין געוויין, "ד' תפלתי יקח" - דער אויבערשטער וועט אננעמען מיין תפילה. ער לערנט אונז, אז ווען א איד קומט צום באשעפער מיט טרערן און מיט א קרעכץ, זענען די טרערן נישט נאר א באגלייטער פון זיין דאווענען, נאר דער געוויין ווערט אליין א טייל פון זיין תפילה. דער "קול בכי" גייט ארויף פאר'ן אויבערשטן, און דערפון קומט "ד' תפלתי יקח" - דער אויבערשטער וועט אננעמען מיין תפילה.
דאס איז דער כח פון הושענא רבה, דער טאג פון דוד המלך. אפילו ווען די שערי תפילה ווערן פארשלאסן, זענען די שערי דמעות נאך אלץ אפן. עס איז נאך פארהאן א וועג פאר א איד צו שטיין פאר'ן אויבערשטן בתפלה ובתחנונים, מעורר זיין רחמים און ממשיך זיין א ישועה פאר זיך און פאר גאנץ כלל ישראל. א איד קען זיך נאך אלץ שטעלן פאר'ן אויבערשטן, און מיט דמעות בעטן און אויס'פועל'ן די ישועה וואס ער ווארט שוין אזוי לאנג.
הושענא רבה - א צייט פאר טרערן
דערפאר, יעדער איינער וואס איז נאך נישט זיכער צי ער האט שוין געהאט א כתיבה און א חתימה לחיים און צו א שנה טובה, און ווייסט נאך נישט וויאזוי עס וועט אויסזעהן דאס נייע יאר, זאל געדענקען אז אין הושענא רבה איז נאך פארהאן א טויער וואס איז אפן, ווייל עס איז דער גמר החותם.
יעצט איז די צייט אריינצוגיין אין דעם טויער, שטיין פאר'ן "מלך מתרצה בדמעות" - דער מלך וואס לאזט זיך איבערבעטן מיט דמעות, און מיט פשוטע ווערטער אויסצוגיסן דאס הארץ פאר איהם.
בעט אויף אלעס וואס פעלט דיר - אויף דיר אליין, אויף דיין שטוב, אויף דיינע קינדער, אויף בריאות הגוף והנפש, פרנסה, נחת, און אויף יעדע ישועה אויף וואס דו ווארטסט נאך, לטובה ולברכה.
און בפרט אז הושענא רבה איז דער טאג וואס מיר דאווענען אויף וואסער, זאל מען געדענקען די ווערטער פונעם פסוק (איכה ב, יט): "שפכי כמים לבך נוכח פני ד'" – אויסצוגיסן דאס הארץ ווי וואסער פאר השם יתברך. וואסער לאזט זיך נישט איינהאלטן, עס פליסט און שטעלט זיך נישט אפ. אזוי זאל א איד אין הושענא רבה אויסגיסן דאס הארץ פאר'ן אויבערשטן, גארנישט צוריק האלטן, נאר ארויסגעבן אלעס וואס טוט איהם וויי און זיך אויסבעטן א ישועה. יעדע בקשה, יעדע דאגה און יעדע האפענונג זאל מען ברענגען פאר'ן אויבערשטן.
ווען א איד קומט צום באשעפער מיט טרערן און מיט א קרעכץ, זענען די טרערן נישט נאר א באגלייטער פון זיין דאווענען, נאר דער געוויין ווערט אליין א טייל פון זיין תפילה. און דעמאלט וועט הושענא רבה טאקע זיין א טאג פון "הושענא רבה" - א טאג פון א גרויסע ישועה, ווען אסאך רחמים און ישועות וועלן נשפע ווערן אויף אונז און אויף גאנץ כלל ישראל.
און דער אויבערשטער זאל אננעמען אונזערע תפילות