דער הייליגער אבני נזר זי"ע האט מיט גרויס התפעלות דערציילט א וואונדערליכן מנהג פון זיין פאטער, הגאון רבי זאב נחום זצ"ל.
יעדעס יאר, מוצאי יום כיפור, ווען ער איז אהיימגעקומען פון בית המדרש, פלעגט ער נאך פאר הבדלה נעמען פאר זיך אן אתרוג אין א שאכטל. ער האט נישט געעפנט די שאכטל און נישט בודק געווען דעם אתרוג. אזוי ווי ער איז געלעגן, האט ער אים גענומען פאר יום טוב.
און יעדעס יאר האט מען געזען דאס זעלבע: ווען עס איז געקומען די צייט צו בענטשן, האט זיך ארויסגעשטעלט אז ער האט באקומען א שיינעם און מהודר'דיגן אתרוג.
אין זיינע לעצטע יארן האט ער אבער אויפגעהערט מיט דעם מנהג. ער האט אנגעהויבן זוכן און בודק זיין אן אתרוג, צו אויסוועלן א שיינע אתרוג פוננקט ווי יעדער טוט. זיינע נאנטע האבן זיך געוואונדערט: וואס האט זיך געטוישט? פארוואס זוכט ער יעצט אן אתרוג, אנדערש ווי אלע יארן?
צוערשט האט ער נישט געוואלט מגלה זיין דעם טעם. ערשט נאכדעם וואס מען האט אים שטארק געבעטן, האט ער ערקלערט וואס עס ליגט אונטער דעם מנהג.
ווען מען נעמט אן אתרוג אן א בדיקה, איז דאך פאראן א חשש אז ער וועט נישט זיין מהודר. נאר דער פסוק זאגט: "האלקים עשה את האדם ישר". דער מענטש איז באשאפן געווארן מיט א טבע פון ישרות. ווען עס ליגן פאר אים א גוטע זאך און א שלעכטע זאך, דארף זיך זיין האנט פון זיך אליין ציען צום גוטן. די עבירות זענען וואס פארדארבן די אברים און נעמען אוועק פון דער ערשטע ישרות.
מוצאי יום כיפור, ווען מען איז זוכה צו מחילה און כפרה, ווערן די אברים צוריק ריין פונעם פגם. די האנט ציט זיך ווידער פון זיך אליין צום גוטן. דערפאר האט ער דוקא דעמאלט גענומען אן אתרוג אן א בדיקה, און שטענדיג איז אים אונטערגעקומען א מהודר'דיגער אתרוג.
דאס איז אבער, האט ער ערקלערט, אין די געווענליכע יארן. אינעם לעצטן יאר פונעם מענטש'ס לעבן פעלט בהכרח עפעס אין דער שלימות פונעם תיקון פון יום כיפור. ווען דער תיקון וואלט געווען בשלימות, וואלט ער נישט נסתלק געווארן פון דער וועלט.
אין זיינע לעצטע יארן האט ער דעריבער חושש געווען, אפשר איז דער תיקון שוין נישט בשלימות. קען ער זיך שוין נישט פארלאזן, אז זיין האנט וועט פון זיך אליין נעמען דעם מהודר'דיגן אתרוג. האט ער אנגעהויבן זוכן און בודק זיין אן אתרוג, ווי יעדער אנדערער.
(אביר הרועים)