סוכות אין טבריא של מעלה: במחיצת פון די הייליגע סלאנימער חבריא, ובראשם הרה"ק רבי לעזשאר זי"ע
- Sukkos
- 5787
- Yiddish
סוכות אין טבריא של מעלה
במחיצת פון די הייליגע סלאנימער הבריא, ובראשם הרה"ק רבי לעזשאר זי"ע
מבוא: טבריא של מעלה און די סלאנימער חבריא
מיר גייען יעצט אריין אין די געסעלעך פון טבריא של מעלה, און מיר וועלן פרובירן זיך אנצואווארעמען און נהנה זיין פונעם 'חנווני של בושם', פון די גדולי עולם און ענקי הרוח, די הייליגע סלאנימער חבריא. זיי זענען געווען גדולים בתורה, בנגלה ובנסתר ובכל התורה כולה, און בד בבד אויך בעבודה: בעבודת התפילה, בקיום המצוות, בכל דקדוקיה ופרטיה, לרבות דער פייער און די התלהבות הלב. ווי אויך אינעם עמוד העבודה וגמילות חסדים; דאס איז געווען א חבריא פון מלאכי אלוקים בדמות אדם. בעזרת השם וועלן מיר פרובירן אביסל נהנה צו זיין פון דעם 'חנווני השם. ווי מיר האבן שוין אסאך מאל געשמועסט, זענען די חבריא נישט בלויז געווען חסידים אדער רבי'ס, נאָר זיי האבן געקענט זיין "רבי'ס פון רבי'ס".
מיר גייען יעצט אריין אין טבריא של מעלה במחיצתו פון דעם גרויסן ענק הרוח, דער חסיד רבי לעזשאר זי"ע.
כדי צו פארשטיין אביסל פון וועמען מיר רעדן דא: דער הייליגער רבי לעזשאר צוגיין צו גרויסער ראש ישיבה, דער ענק שבענקים, דער ראש ישיבה פון בראנאוויטש (פון די סלאנימער ישיבה), הרה"ק רבי משה מידנער זי"ע, וואס ער איז געווען אן אייניקל פונעם 'יסוד העבודה' זי"ע און איינער פון די גרעסטע גדולי הדור אין פוילן און אוקריינא פאר די צווייטע וועלט מלחמה.
(כידוע איז ער געווען א ידיד נאמן ואדוק צום גאון ישראל הקדוש רבי אלחנן וואסערמאן זי"ע הי"ד. עס איז ידוע ווי אזוי רבי אלחנן האט אים אזוי מורא'דיג מחשיב געווען, און פלעגט בארגן זיינע כתבים און חידושים. ווי אויך איז באקאנט וואס דער הייליגער בריסקער רב זי"ע האט געזאגט הגדרות נוראות אויף רבי משה מידנער. ער האט זיך אויסגעדריקט אז זיין טאטע, רבי חיים בריסקער זי"ע, האט ארויסגענומען א בלאט פון זיין געוואלדיגן חיבור אויפ'ן רמב"ם, און בשעת ער האט עס איבערגעזאגט פאר רבי משה מידנער, האט ער געזען אז רבי משה איז נישט אזוי צופרידן פונעם חידוש).
רבי משה מידנער איז געווען נחשב ביי די חבריא ממש ווי א רבי, און ער האט זיך אויסגעדריקט א הגדרה אויף רבי לעזשאר, וואס דאס וועט אונז אריינפירן אינעם 'חנווני של בושם' פון דעם גרויסן צדיק.
עס איז ידוע אז ווען רבי לעזשאר האט געדאוונט איז ער געווען א לפיד אש, אבער נישט נאָר פאר זיך, נאָר 'על הכלל כולו יצא' - ער האט אנגעפלאקערט דעם גאנצן בית המדרש. אויף דעם האט רבי משה מידנער געזאגט א הגדרה, אז "רבי לעזשאר איז דער הייליגער זולל וסובא". דאס טייטש: ווען ער האט געדאוונט האט ער געגעבן אזא מין הארה און הרגשה, אז מען האט געשפירט ווי איינער וואס איז ממש הונגעריג און דארשטיג אינמיטן א מדבר און האט שוין נישט געגעסן כמעט א וואך צייט, און יעצט ווען ער טרעפט אביסל עסן און טרינקען, נעמט ער עס בבחינת "זולל וסובא"... אזוי פלעגט דער הייליגער רבי לעזשאר צוגיין צו יעדע תפילה ותפילה. דאס איז געווען די הגדרה פון רבי משה מידנער.
דער גרויסער גאון ישראל, דער טבריא'ער רב, הרה"ק רבי משה קליערס זי"ע - וואס איז געווען נערץ ביי אלע גדולי הדור - איז באקאנט מיט דעם וואס אים רבי יוסף צבי דושינסקי זי"ע האט געזאגט ווען ער איז געווארן רב אין ירושלים, אז ער האט עס נאָר אנגענומען אויפ'ן דעת אז עס איז דא רבי משה קליערס אין טבריא מיט וועמען ער וועט זיך קענען דורכשמועסן יעדע זאך.
עס איז אויך ידוע אז דער 'לב שמחה' פון גור זי"ע האט זיך אויסגעדריקט אז זיין טאטע, דער 'אמרי אמת' זי"ע איז געווען א חסיד פון רבי משה קליערס. אויך דער סאטמארער רב זי"ע האט אים מורא'דיג מפליא געווען און געזאגט געוואלדיגע דיבורים פון קרבה און הפלגות אויפ'ן טבריא'ער רב.
עכ"פ, האט רבי משה קליערס געזאגט, נאכדעם וואס רבי לעזשאר איז אוועק און מען האט מכבד געווען א צווייטן צו זינגען ביי שלש סעודות דעם זמר 'קה אכסוף' במקום רבי לעזשאר, האט זיך רבי משה קליערס אנגערופן: "ווען איך האב דאס ערשטע מאל מער נישט געהערט רבי לעזשאר זינגען 'קה אכסוף', איז מיר ממש טונקל געווארן פאר די אויגן!" דאס איז געווען די לשון פונעם טבריא'ער רב.
רבי ישראל שמעון קאסטילאניץ זי"ע דערציילט, אז ער האט אין שפעטערע יארן געטראפן זיין אלטן ידיד פון טבריא של מעלה. אין יענע צייטן אין טבריא איז מחד גיסא געווען א גרויסע חבורה פון ענקי הרוח עס איז געווען חב"ד'סקער שטיבל, ועוד - אבער מצד שני איז די 'השכלה' געווען שרעקליך.
איינער פון די חברים פון רבי ישראל שמעון האט ליידער געגליטשט און איז אפגעפארן קיין אמעריקע. יארן שפעטער האט אים רבי ישראל שמעון געטראפן און זיך גענומען שמועסן מיט אים. יענער האט אים געזאגט אז נישט קיין חילוק אין וואסערע מצב ער איז געווען, האט ער שבת שטענדיג געהיטן און מדקדק געווען בקלה כבחמורה.
ווען רבי ישראל שמעון געפרעגט: "וואס איז די סיבה דערפאר?" האט ער אים געענטפערט: "איך פארשטיי נישט, רבי ישראל שמעון, ווער עס האט אמאל געדאוונט שבת מיט רבי לעזשאר, ביי דעם איז אוממעגליך ער זאל פוגם זיין אין קדושת שבת?!.".. מען דארף גוט צונעמען אזא מעשה: מען רעדט דא פון א יונגל, א בחור'ל, וואס האט קיינמאל נישט אויסגעטוישט קיין ווארט מיט רבי לעזשאר. רבי לעזשאר האט אים קיינמאל נישט מדריך געווען, און יענער איז געווען ווייט פון א בעל השגה, און איז נעבעך שפעטער געפארן קיין אמעריקע.
אבער דער פייער פון רבי לעזשאר אום שבת קודש איז געווען אזא מין פייער, אז עס האט אים פשוט צוגענומען די בחירה! נישט קיין חילוק אין וועלכע נידריגע מצב ער איז געווען, האט ער קיינמאל נישט געקענט מחלל שבת זיין. דאס איז געווען דער כח פון רבי לעזשאר.
די געוואלדיגע עבודת התפילה
רבי מאטל סלאנימער זי"ע, וואס איז כידוע געווען 'גבורות שבקדושה' און א מורא'דיגע אש קודש, פלעגט זאגן הגדרות אויף צדיקים נאָר נאכדעם וואס עס איז שוין געווען מנופה בי"ג נפות. עס איז דא א מורא'דיגע מעשה איבער א הגדרה וואס רבי מאטל האט געזאגט. עס איז געווען אויף די עלטערע יארן ווען רבי מאטל איז שוין אוועקגעצויגן פון טבריא און געגאנגען וואוינען אין ירושלים.
הושענא רבה נאכן דאווענען - רבי מאטל האט געענדיגט פרי - איז ער געגאנגען מיט זיין באגלייטער צו איינע פון די גרעסטע גאוני וצדיקי הדור אין ירושלים עיר הקודש צו הערן זיין תפילה. בשעת ער איז דארט געווען ביים דאווענען, איז רבי מאטל ארויס פון די כלים, ביז ער האט פארגאסן טייכן טרערן.
אויפ'ן וועג אהיים האט ער נישט אויפגעהערט צו רעדן מיט גרויסע הפלגות איבער דעם צדיק. זיין באגלייטער, וואס איז געווען א פלאם-פייערדיגער סלאנימער חסיד, האט אים געפרעגט: "אם כן, במה הנחת לרבי לעזשאר?"
כידוע פלעגט רבי מאטל רעדן אויף רבי לעזשאר דברים נוראים. האט זיך רבי מאטל אנגערופן: "ווי קומט דאס בכלל נאָנט צו א פשוט'ע 'השכיבנו' פון רבי לעזשאר אינמיטן א וואך? הלואי זאל איך האבן ביי כל נדרי אזא הרגשה!"
און צומאל פלעגט רבי מאטל זאגן: "הלואי זאל איך האבן ביי נעילה אזא הרגשה וואס רבי לעזשאר האט געהאט ווען ער האט געזאגט 'השכיבנו' ביי א וואכעדיגן דאווענען!"
דער פייער ביים דוכנ'ען און דביקות למעלה מן הטבע
יעצט לאמיר אריינגיין אין יו"ט סוכות, צו זען וואס עס האט זיך אפגעטון ביי רבי לעזשאר.
כידוע איז רבי לעזשאר געווען א כהן, פלעגט ער דוכנ'ען. רבי ישראל שמעון קאסטעלאניץ זי"ע פארציילט אז ער געדענקט איין מאל ווען עס האט אריינגערעגנט אין 'כולל רייסין' - אינעם סלאנימער שטיבל - פונקט ביי דעם פלאץ וואו די כהנים פלעגן דוכנ'ען. כדי זיי זאלן נישט דארפן שטיין אינמיטן דעם וואסער, האט מען פאר יו"ט אהינגעלייגט א ברעט.
ווען עס איז געקומען צייט צו דוכנ'ען און רבי לעזשאר האט מיט זיין פייער אנגעהויבן די ברכה, האט ער געגעבן אזא שפרינג, אז ר' ישראל שמעון זאגט אז די גאנצע ברעט האט זיך איבערגעדרייט און מען האט געהערט ווי רבי לעזשאר פלאטשקעט אינעם וואסער...
ער האט אבער צוגעלייגט, אז רבי לעזשאר האט בכלל נישט געוואוסט וואס דא טוט זיך; ער איז נישט געווען 'בהאי עלמא'. א גאנץ דאווענען און אויך נאכן דאווענען האט ער אפילו נישט מרגיש געווען אז ער האט אריינגעטאנצן אין א שלולית מים.
כדי דאס בעסער צו פארשטיין, וועל איך פארציילן א מעשה וואס דער 'ברכת אברהם' זי"ע האט נאכגעזאגט. עס איז געווען אין טבריא א 'דאקטער בערגער'. דער דאקטער האט אמאל געזאגט פארן ברכת אברהם: "עה, וואו מאכט מען נאך אזעלכע אידן ווי רבי לעזשאר?"
פאר דעם ברכת אברהם איז דאס געווען א וואונדער: פון וואו ווייסט דאקטער בערגער וואס עס טוט זיך מיט רבי לעזשאר? האט ער דען א השגה אין אזא עובד ה'? האט ער אים געפרעגט: "נו, וואס גייט דא פאר?"
האט ער אים פארציילט, אז רבי לעזשאר איז אמאל געקומען צו אים און ער האט געדארפט דורכפירן אן אפעראציע, אבער ער האט אים געוואלט איינשלעפן פריער. רבי לעזשאר אבער - אזוי ווי עס איז געווען דער דרך פון אסאך צדיקים - האט זיך נישט געלאזט איינשלעפן. דער דאקטער האט אים געזאגט אז עס איז אוממעגליך צו מאכן די אפעראציע אזוי, ווייל אויב ער וועט נישט זיין איינגעשלעפט, וועט ער שפרינגען אינמיטן און מען וועט נישט קענען ענדיגן דעם ניתוח. האט אים רבי לעזשאר געזאגט: "זארג דיך נישט. זאג מיר נאָר ווען דו ווילסט אנהייבן, און אלעס וועט זיין בסדר".
פאר דער דאקטער האט אנגעהויבן דעם ניתוח, איז רבי לעזשאר אריין אין זיין טיפן, קאכעדיגן דביקות. דער דאקטער זאגט, אז דורכאויס די גאנצע צייט וואס ער האט געמאכט די אפעראציע, האט זיך רבי לעזשאר נישט געגעבן קיין ריר! ער איז דארטן געווען ממש 'כאבן דומם'. פלוצלינג פרעגט אים רבי לעזשאר: "איר האט שוין געענדיגט?.."
דעמאלטס האט דער דאקטער געזאגט: "האב איך געזען מיט וועמען מיר האבן דא צו טון". דאס איז געווען דער פשט פון דעם וואס ער האט זיך אויסגעדריקט צום ברכת אברהם: "איך בענק זיך נאך רבי לעזשאר". דער קאך אין זיין עבודה איז געווען אזא פלאם פייער, אז אפילו זיין רבי, דער 'יסוד העבודה', האט זיך אויסגעדריקט אויף אים אז "רבי לעזשאר איז מקיים דעם 'עבדו את ה' בשמחה'!"
דער פלאס פייער אויפ'ן וועג צום רבי'ן
עס איז געווען איין יאר ווען רבי לעזשאר איז געפארן פון טבריא צו זיין רבי'ן, דעם הייליגן יסוד העבודה, קיין חוץ לארץ אויף די ימים נוראים. ווען ער איז אנגעקומען, האט אים דער יסוד העבודה געזאגט: "איך וויל דו זאלסט פארן אויף ראש השנה צו די אידן אין מאָשׁ". האט ער געזאגט פארן רבי'ן: "איך בין דאך געקומען צום רבי'ן!" האט דער רבי געענטפערט: "איך דארף אז די אידן פון מאָשׁ, וואס שיקן געלט קיין ארץ ישראל, זאלן וויסן פאר וועמען זיי שיקן". דער יסוד העבודה האט אליין געזוכט און געדונגען א פיאקער - א גוי'אישער בעל עגלה ער זאל נעמען רבי לעזשאר ערב ראש השנה צו דער שטאט מאָשׁ.
רבי לעזשאר איז ארויף אויפ'ן פיאקער, און פארשטייט זיך, אזוי ווי עס איז געווען ערב ראש השנה, האט ער אנגעהויבן צו ברענען און קאכן; זיין פנים איז געווארן רויט ווי א פלאם פייער די גאנצע וועג. ווען ער איז אנגעקומען קיין מאש, איז דער בעל עגלה צוריקגעפארן קיין סלאנים. ווען ער איז אריין צום יסוד העבודה נעמען זיין געהאַלט, האט ער געזאגט פארן רבי'ן אז דאס איז דאס ערשטע מאל וואס ער זעט א איד זאל אזוי שיכור'ן און טרינקען וויין און בראנפן... ער האט פארציילט פארן יסוד העבודה אז דער רבי לעזשאר איז די גאנצע וועג געווען מיט א פנים רויט ווי פייער, און ער האט געקאכט ממש ווי א שיכור.
האט זיך דער הייליגער יסוד העבודה אנגערופן: "גערעכט, גערעכט, ער האט טאקע געשיכור'ט, אבער נישט פון וויין און נישט פון בראנפן. ער האט געשיכור'ט פון תורה און תפילה; ער האט געשיכור'ט ווייל ער האט זיך געוואלט אנגרייטן פאר די הייליגע טעג".
אזוי ווי דער הייליגער לעכאוויטשער זי"ע האט געטייטשט אויפ'ן פסוק (שיר השירים ה, א) "אִכְלוּ רֵעִים שְׁתוּ וְשִׁכְרוּ דוֹדִים" - אז מען דארף 'עסן און טרינקען' דעם חודש אלול, וואס איז די ראשי תיבות 'אני לדודי ודודי לי'. און ווי אזוי דארף מען עס עסן און טרינקען? "שִׁכְרוּ דּוֹדִים" - מען דארף שיכור ווערן פון דעם 'דודי'!
און דאס איז טאקע געווען רבי לעזשאר.
די הייליגע נענועים פון רבי לעזשאר
לאמיר יעצט צוריקגיין צום יו"ט סוכות, צו די הייליגע נענועים פון רבי לעזשאר. די מעשה האט דער ברכת אברהם פארציילט, און עס איז א מעשה נורא. דער הייליגער 'בית ישראל' פון גור, האט ער געהערט די מעשה פונעם ברכת אברהם, פלעגט ער יעדעס מאל ווען ער האט זיך געטראפן מיט אים כסדר פרעגן: "אפשר קענט איר מיר נאכאמאל פארציילן די מעשה מיט רבי לעזשאר'ס נענועים?" ער פלעגט אים אפילו בעטן ער זאל נאכמאכן פיזיש ווי אזוי רבי לעזשאר האט געמאכט די נענועים. וואס איז טאקע די מעשה מיט די נענועים פון רבי לעזשאר? הערט א מעשה.
ווי מיר האבן שוין מסביר געווען, איז די עבודת הקודש פון רבי לעזשאר געווען ממש ווי פון א מלאך ושרף. ווען עס איז געקומען יו"ט סוכות ביי די נענועים, האט רבי לעזשאר שטענדיג געהאט א גאנצע קעסטל מיט לולבים. פארוואס? ווייל ווען ער האט אנגעהויבן צו שאקלען דעם לולב מיט אזא אש קודש, פלעגט ער ממש צעקלאפן און פוסל'ען דעם הייליגער לולב. ממילא האט ער געמוזט כסדר טוישן צו פרישע לולבים.
איין יאר חול המועד סוכות, זעט דער ברכת אברהם ווי רבי לעזשאר איז אינגאנצן צעקאכט. ער פרעגט אים: "רבי לעזשאר, וואס גייט פאר? מיט וואס קען איך דיר העלפן?" האט אים רבי לעזשאר געזאגט אז ער האט שוין מער נישט קיין כשר'ן לולב. האט דער ברכת אברהם געזאגט: "בסדר, איך האב פאר דיר א לולב", און רבי לעזשאר איז ממש אויפגעלויכטן געווארן.
דער ברכת אברהם האט אים אבער געגעבן א תנאי: ער זאל שאקלען דעם לולב זייער בנחת, ווייל ער דארף נאך דעם לולב פאר זיך און פאר זיין שטוב, און ער וויל אז עס זאל בלייבן כשר פארן גאנצן יו"ט. האט אים רבי לעזשאר צוגעזאגט: "בסדר, איך זאג דיר צו, איך גיי מיך יעצט איינהאלטן". רבי לעזשאר האט גענומען דעם לולב און ער האט זיך געפרייט דערמיט אזוי ווי 'כמוצא שלל רב'.
ווען עס איז געקומען צום ערשטן 'הודו' ביי הלל, איז רבי לעזשאר האט געגעבן אזא שפרינג און אנגעהויבן שאקלען דעם לולב מיט א געוואלדיגע התלהבות, און דערביי געגעבן א קנאק אריין אין די וואנט, ביז דער לולב איז שוין געווארן "פסול לכל הדעות"...
שמחת יו"ט און שמחת בית השואבה
כידוע פלעגט רבי לעזשאר עולה זיין 'חתן תורה' אין 'כולל רייסין' אין דעם סלאנימער שטיבל. איין יאר, נאכדעם וואס רבי לעזשאר איז עולה געווען חתן תורה, איז ער נאכן דאווענען אהיימגעגאנגען באגלייט דורך רבי ישראל שמעון קאסטילאניץ.
רבי לעזשאר, וואס איז געווען אין זיין אייגן וועלטל, אין זיין עולם המלאכים און עולם השרפים, האט פון גרויס שמחה איבערן זיין חתן תורה אנגעהויבן טאנצן אינמיטן גאס... די אראבער האבן זיך אפגעשטעלט קוקן וואס דא גייט פאר, און ווען רבי לעזשאר האט באמערקט ווי זיי קוקן מיט וואונדער אויף עמיצן וואס טאנצט אינמיטן גאס, האט ער זיך אנגערופן צו רבי ישראל שמעון: "וואס וואונדערן זיי זיך? איך בין דאך היינט אזוי ווי א חתן ביום חופתו, און א חתן טאנצט דען נישט? ווער קוקט אָן מאדנע א חתן וואס טאנצט ביום חופתו?.."
דאס איז געווען די עבודת הקודש פון דעם מלאך ושרף, רבי לעזשאר.
ביי שמחת בית השואבה איז זיין עבודת הקודש געווען ממש למעלה מדרך הטבע. ער האט נישט געקוקט אויף זיין כבוד, ממש בחינת דוד המלך וואס איז געווען 'מפזז ומכרכר' און זיך מבזה געווען פאר כבוד שמים, אזוי ווי דער הייליגער רמב"ם שרייבט סוף הלכות לולב, אז ווען מען פרייט זיך מיט א שמחה של מצוה בעבודת ה', זאל מען נישט זוכן אייגענע כבוד און נישט קוקן וואס אנדערע זאגן.
רבי לעזשאר פלעגט טאנצן ממש ווי א יונגער בחור און פלעגט אויך מאכן קאזשעקלעך. עס איז באקאנט אז אפילו די גרויסע צדיקים פון די פריערדיגע דורות פלעגן מאכן קאזשעקלעך. וכידוע עפ"י עדותו פון הרה"ק מנאסויד זי"ע אז דער הייליגער צאנזער רב זי"ע פלעגט מאכן קאזשעקלעך ביי די הקפות שמחת תורה (עי' בספר 'גדולת יהושע' ח"א דף מ"ה).
איין מאָל ווען רבי לעזשאר האט געמאכט א קאזשעקל און געוואלט זיך אויפהייבן, האט מען געהערט ווי ער זאגט צו זיך אליין: "נבילה, הייב דיך אויף!" דאס איז געווען דער מלאך אלוקים. מצד אחד האט ער געדינט דעם אייבערשטן ווי א מלאך ושרף, און מצד השני איז ער געווען ממש א 'לב נשבר ונדכה', אז ער האט געשריגן אויף זיך אזעלכע ווערטער כדי זיך אויפצושטעלן.
ביי שמחת בית השואבה איז זיין ברען און פייער געווען עד להפליא. אינמיטן דעם טאנץ פלעגט ער ווערן אזוי צעקאכט, אז ער פלעגט ארויפטאנצן אויפ'ן טיש. דער זקן שבחבורה, דער ענק ברוח, פלעגט ארויפטאנצן אויפ'ן טיש ווי א יונגערמאן און אזוי זינגען און מיטשלעפן דעם גאנצן עולם. דאס זענען געווען די אמאליגע חסידים פון די סלאנימער חברייא, ווי מיר האבן שוין געשמועסט, זיי זענען נישט בלויז געווען חסידים, זיי זענען געווען "רבי'ס פון רבי'ס".
דער אייבערשטער זאל העלפן מיר זאלן זוכה זיין אז עס זאל אין אונז אריינגיין דער 'ריח הבשמים' פונעם 'חנווני של בושם' פון די הייליגע סלאנימער חברייא. די עבודת הקודש פון דעם מלאך ושרף רבי לעזשאר זאל אונז העלפן מיר זאלן זיך אנפלאמען בתורה, בעבודה, במצוות, בשבת קודש וביו"ט.
מיר זאלן זיך אנצינדן אין די עבודת השמחה, אזוי ווי זיין רבי דער הייליגער 'יסוד העבודה' זי"ע האט געזאגט אויף אים: "מיין חסיד רבי לעזשאר איז מקיים 'עבדו את ה' בשמחה'". אויך דער הייליגער קאברינער זי"ע האט געזאגט אויף רבי לעזשאר: "אל הנער הזה התפללתי". אזעלכע הגדרות האבן די גדולי עולם און ענקי הרוח געזאגט אויף אים. ווען מיר דערציילן די עבודות און סיפורים און ווערן נתעורר, איז ער אוודאי א מליץ יושר פאר אונז. בעזרת השם וועט עס נקלט ווערן אין אונז, אז מיר זאלן אויך גיין אין דעם וועג צו דינען דעם אייבערשטן בשמחה ובהתלהבות.