פרק ו שמיני עצרת: ווען אלע כלים גייען אוועק, בלייבט דער קשר
- Shemini Atzeres
- 5787
- Yiddish
און דווקא נאכדעם וואס סוכות האט אריינגענומען דעם מענטש פון דרויסן ביז אינעווייניג, קען קומען שמיני עצרת און איבערלאזן אים מיטן עצם קשר צווישן דעם נברא און זיין בורא.
דהיינו, נאך אזויפיל ימים טובים האט דער קינד געהאט אסאך זאכן וואס האבן אים געהאלפן דערהערן דעם זעלבן יסוד.
דער שופר. דער יום כיפור. די סוכה. די ד' מינים.
יעדע מצוה האט גענומען דעם מענטש נאך א טריט און געברענגט דעם יסוד אויף טיפערע שטאפלען - אין מחשבה און געפיל, אין גוף און מעשה, אין זיין שטוב און אין זיינע כוחות.
און דא קומט שמיני עצרת.
נאכן גאנצן מהלך דארף עפעס בלייבן
שמיני עצרת קומט נישט אלס נאך איין באזונדערער טריט. ער קומט צוזאמצונעמען דעם גאנצן מהלך, אז עס זאל ווערן א חלק פונעם מענטש זעלבסט.
די פריערדיגע טעג האבן גענומען דעם מענטש דורך פארשידענע פעולות און אים פון אלע זייטן דערמאנט ווער ער איז און פאר וועמען ער לעבט. יעדע עבודה האט גענומען נאך א חלק פונעם מענטש און אים געברענגט נענטער צו דער זעלבער הכרה.
און צום סוף קומען די אלע פרטים צוזאמען.
דער שופר הערט אויף. דער תענית ענדיגט זיך. מען גייט ארויס פון דער סוכה. מען לייגט אוועק די ד' מינים.
די כלים גייען אוועק.
אבער וואס זיי האבן אויפגעבויעט - דאס נעמט זיך יעצט צוזאם.
יעצט דארף מען שוין נישט נאך א דערמאנונג
במשך די טעג פון תשרי האט דער מענטש געהאט זאכן וואס האבן אים דערמאנט.
א קול שופר האט אים אויפגעוועקט. דער גוף האט מיטגעלעבט יום כיפור. די סוכה האט אים ארויסגענומען פון זיין קביעות. די ד' מינים האבן גענומען זיין שמחה און זיינע כוחות און זיי געוואנדן צום בורא.
שמיני עצרת קומט נאכדעם.
יעצט שטייט נישט נאך א נייער כלי אין צענטער, וואס זאל נאכאמאל דערמאנען דעם מענטש פונעם זעלבן אמת.
ווייל דאס וואס איז ביז יעצט געווען א דערמאנונג, דארף שוין אנהייבן ווערן א חלק פון אים.
נישט בלויז: איך האב א מצוה וואס דערמאנט מיר אז איך בין א נברא.
נאר: איך ווייס ווער איך בין.
איך בין זיין נברא. ער איז מיין בורא.
דער קשר אליין ווערט דער צענטער
דאס איז דער שטילער אבער שטארקער שפיץ פון דעם גאנצן תשרי.
ביז יעצט איז דער מענטש געגאנגען פון פרט צו פרט. נאך א מצוה, נאך א פעולה, נאך א חלק פון זיך.
יעצט ווערט עס איין גאנצע הכרה פון אתה הראת לדעת כי ה' הוא האלקים אין עוד מלבדו.
דער מענטש דארף נישט אוועקגיין פון די מצוות. פונקט פארקערט - זיי האבן אים אהערגעברענגט. אבער דער ציל איז, אז ווען דער מעשה איז שוין פארביי, זאל דער מענטש וואס איז ארויסגעקומען דערפון נישט זיין דער זעלבער מענטש ווי פריער.
עס זאל בלייבן אין אים א פשוט'ע, נאנטע הכרה:
איך בין זיין נברא. ער איז מיין בורא. איך בין א חלק פון זיין פאלק. מיין לעבן, מיינע כוחות און וואס איך האב - אלעס באקומט זיין פלאץ אינעם קשר מיט אים.
דעריבער האט שמיני עצרת אן אנדער טעם ווי די פריערדיגע טעג.
מען דארף נישט זוכן נאך א זאך וואס זאל ווייזן און ארויסהעלפן אנקומען צום קשר.
דער קשר אליין ווערט דער ענין.
פון א ידיעה - צו א מציאות
אנהייב תשרי קען 'איך בין א נברא' זיין א געדאנק וואס דער מענטש פארשטייט.
דערנאך קומט דער שופר און ברענגט עס אריין אין דער המלכה. יום כיפור נעמט אריין דעם גוף. די סוכה נעמט אריין זיין מקום און קביעות. די ד' מינים נעמען אריין זיינע כוחות און זיין שמחה.
אז דער מענטש איז דורכגעגאנגען דעם גאנצן מהלך, קען די הכרה שוין זיין מער ווי א געדאנק וואס מען האט אים געזאגט.
ער האט עס געטראכט. ער האט עס געזאגט. ער האט עס געטון. ער האט עס געלעבט מיט זיין גוף און מיט זיינע מעשים.
שמיני עצרת נעמט די אלע פרטים און נעמט זיי צוזאמען אלס איין פשוט'ע הכרה וואס דער מענטש נעמט מיט זיך:
איך בין א נברא, און איך לעב מיט מיין בורא.